“Wat doe jij nou eigenlijk de hele dag?” Dat is een vraag die ik veel hoor van mensen…

In mijn vorige bericht sprak ik mijn ongeloof uit dat er nog steeds een veronderstelling bestaat dat er zoiets als een prikkelarme omgeving bestaat.
Ik vraag me af, hoe kom je dan eigenlijk op die prikkelarme omgeving. Op een zeker moment moet je een keer de straat op, al is het maar om in een auto te stappen. Er is overal geluid en geur. En dan hebben we het nog niet eens over andere mensen, die tegen je aan kunnen botsen of je goedbedoeld aanraken.
Is het verwonderlijk dat sommige mensen met autisme weinig buiten komen, of de nacht prettiger vinden dan overdag? Of gamen, omdat dat gekozen prikkels zijn die overstemmend kunnen werken?
Ik wil vooral aangeven dat alledaagse dingen, zoals boodschappen doen, koken, het huishouden, contacten, de zelfverzorging etc., ook erg arbeidsintensief en vermoeiend zijn. Oordeel zelf, als je het filmpje hebt gekeken. Zet vooral je geluid heel hard voor de optimale beleving!