Ik ben Xamantha, inmiddels 39 en ik woon met partner en 3 katten in een klein Betuws gehucht.…

HPIM0431De laatste tijd zie ik in de media veel discussies over antidepressiva. Een (redelijk) inhoudelijke vond ik die in Buitenhof. Ik was het niet per se eens met de meningen, maar het ging in elk geval iets meer in op het ‘waarom’ van de discussie.

Ik ben het ermee eens dat terughoudendheid met voorschrijven een goede zaak is en ik zou ook liever zien dat een huisarts verwijst of overlegt met een psychiater. Nu gebleken is dat antidepressiva weinig doen bij milde tot matige depressies lijkt het me zinnig om goed te kijken naar de aard van iemands depressieve klachten en naar alternatieven te kijken. Sowieso denk ik dat naast pillen (herstelondersteunende) gesprekken echt nodig zijn.

De discussies die ik tegenkom, met name op social media, zijn overwegend negatief van aard. Voor mijn gevoel wordt er voorbij gegaan aan de positieve en zelfs levensreddende kwaliteiten van psychofarmaca in het algemeen en antidepressiva in het bijzonder. Ik was blij met het stuk dat Menno Oosterhof erover schreef.

Als gebruiker van antidepressiva voel ik mij soms weggezet als een mak schaap dat zich vol laat gooien met pillen en zich niet verdiept in wat er nog meer helpt bij depressieve klachten.
Ik ben schaap noch mak. Het opnieuw starten met antidepressiva heb ik in nauw overleg met een GGZ-arts gedaan, die ook de moeite heeft genomen mijn dossier goed te lezen. Zij heeft daarover ook overlegd met een ervaren psychiater.
Mijn vraag was of ik venlafaxine mocht proberen, omdat ik sinds mijn 18e bijna alle SSRI’s (de ‘moderne’ antidepressiva, venlafaxine valt daar ook onder) heb geprobeerd zonder er echt veel baat bij te hebben. Ik gaf ook aan liever geen MAO-remmers of andere zwaardere antidepressiva te willen gebruiken.
De arts overlegde en kwam met het voorstel toch te starten met tricyclische antidepressiva (oudere middelen die al vanaf de jaren ’60 op de markt zijn en vaak niet de eerste keuze zijn vanwege bijwerkingen en giftigheid). Dat was even slikken en ik heb er dan ook even over nagedacht. Een van de bijwerkingen is gewichtstoename en die kan fors zijn. Kijk bijvoorbeeld naar Mike Boddé, die zijn huidige postuur voor een groot deel te ‘danken’ heeft aan medicijnen. Ik heb zelf al overgewicht en heb dat in de afgelopen 10-12jr weten terug te brengen van ‘bijna morbide obesitas’ naar ‘net geen obesitas’.
De argumenten om te kiezen voor dit oudere middel: het werkt op een andere manier en deze twee artsen schatten in dat de kans op verbetering groter was dan met een middel dat erg lijkt op wat ik al geprobeerd heb.

Ik werd niet voor het blok gezet. Zou ook kunnen kiezen uit 2 moderne antidepressiva óf met ondersteuning kunnen wachten op de effecten van de EMDR-behandeling waar ik mee zou starten. Maar ik wilde, nee, kón niet meer wachten. Ik was suïcidaal, wanhopig en wilde, nu ik na jaren ‘stabiliseren’ eindelijk goede hulp had gevonden, mijzelf een laatste kans op verbetering geven. Whatever it takes.
Over een tricyclisch antidepressivum zou ik overigens wel goede afspraken moeten maken. Een overdosis kan leiden tot een langzame en pijnlijke dood (precies de tekst die op mijn pakje shag staat, maar het is me nog niet gelukt om suïcide te plegen met tabak 😉 ).

Ik koos voor een tricyclisch middel. En ging in de weken die erop volgden keihard onderuit. Van opgesloten zitten in mezelf ging ik naar jankend wrak. Na 6 weken was de koek op voor mij, en ook voor de arts. Ik kreeg een ander middel uit hetzelfde spectrum. Had niet veel hoop meer, maar ‘whatever it takes’.
Na een week of 4 begon de zware zwarte deken van mijn schouders te glijden. De suïcidaliteit verdween helemaal, ik had weer wat levenslust en merkte dat ik weer belangstelling begon te krijgen in hobby’s en passies. Wel voelde ik me wat ontremd, impulsiever. Maar ook dat verdween geleidelijk. En met deze nieuwe grond onder mijn voeten durfde ik ook te starten met EMDR. Dat had eerder gekund en gemogen, maar ik durfde niet.
Ik heb de afgelopen twintig jaar op en af antidepressiva gebruikt, maar zo’n duidelijk effect heb ik nooit eerder ervaren. Hoopvol toch?

Dat is nu een maand of 10 geleden. De laatste tijd, ik kan niet goed inschatten of ik het dan over maanden of weken heb, voelde ik me zwaarmoediger worden. De gedachten aan zelfdoding kwamen terug en ik heb mezelf een paar keer beschadigd. Nou is er veel gebeurd in mijn leven in die 10 maanden, maar ik wilde dit in ieder geval bespreken met de arts. Ze stelde voor mijn bloed te laten testen om te kijken of de spiegel van mijn antidepressivum goed genoeg was. Dat vond ik fijn, want het is best moeilijk om zelf aan te voelen hoe goed een middel werkt.
De bloedspiegel was laag. We hebben gekozen voor verhoging. Ik zeg hier nadrukkelijk ‘we’. Het contact met deze arts voelt als samenwerking waarin ik de uiteindelijke regie blijf hebben.

Tien dagen geleden gestart met verhogen. In plaats van tabletten nu capsules met een vertraagde afgifte. Dat zou de kans op bijwerkingen door de verhoging moeten verminderen.
Wat heb ik me beroerd gevoeld de afgelopen week! Eerst veranderde mijn smaakbeleving, vond opeens heel veel dingen vies. Ook weinig eetlust. Maar goed, als dat tijdelijk was dan beet ik me er letterlijk wel doorheen. Daarna begon ik me grieperig te voelen, met lichte koorts en een beetje keelpijn. Vanaf dat moment ook steeds angstiger en sinds de paniekaanval die ik gisteren vroeg in de ochtend had gaat mijn hart als een bezetene tekeer. Okay, dacht ik, hier ligt m’n grens.

Vamorgen overlegd met de arts en ze was het met me eens. Vanaf vanavond laten we de ‘gewone’ variant van de pillen er langzaam insluipen. Hoe snel ik daar een positief effect van mag verwachten is niet erg duidelijk. Ergens tussen de 1-6 weken. Ik heb geduld. En mijn gedachten over dood willen, die heb ik op dit moment goed in de hand. Ik laat ze er zijn en spreek ze ook uit. Zodra ze sterker worden en echte impulsen worden trek ik aan de bel. Ik wil geen zelfmoordpogingen meer doen. Mocht ik ooit besluiten dat ik klaar ben met leven, dan wil ik dat het een weloverwogen keuze is, met respect naar de mensen die ik dan achterlaat. Op dit moment zie ik deze gedachten als een symptoom van mijn depressie.

Ik heb hoop en ben dankbaar dat er antidepressiva bestaan.
En daarnaast zal ik mezelf een flinke schop onder de kont moeten geven om de ondersteunende gesprekken weer aan te gaan.