Graag wil ik me voorstellen als blogger op deze website. Ik ben Chantal van Birgelen, geboren op 13…

image

Shared Decision Making oftewel Samen beslissen doet langzaam zijn intrede in de zorg. De ene hulpverlener weet er inmiddels alles van. De andere zegt het nog erg weinig tot helemaal niets. Daarom word ik heel blij als een hulpverlener het helemaal in zijn vingers heeft. Over dit laatste wil ik graag met u een ervaring delen.

Twee weken geleden moest ik naar m’n specialist omdat m’n klachten erger werden. Dan is het tijd om weer een behandeling te krijgen.
Normaal ga ik met lood in de schoenen naar een ziekenhuis. Maar toen niet. Want de specialist waar ik naar toe moest, vind ik een schat van een vrouw. Ze is altijd vrolijk, meelevend en denkt in oplossingen. Daarnaast is ze denk iets jonger dan ikzelf ben. Dat maakt het misschien ook wel wat makkelijker en laagdrempeliger om met haar te communiceren.
Maar wat haar echt zo bijzonder maakt is haar open houding en positieve uitstraling. Dat maakt een gesprek met haar heel prettig.

image

 

Uitloop
Aangekomen op de poli vernam ik van de assistente dat de specialist een klein uur uitliep. Ik besloot om dan maar even naar het restaurant te gaan waar wifi is. Dan kon ik daar nog wat mailtjes wegwerken.

Poligesprek
Rond 16.00 uur liep ik terug naar de poli waar ik na 5 minuten wachten naar binnen werd geroepen. De specialist ontving me met een stralende lach. Dat vind ik bijzonder en mooi om te zien. Je ziet aan haar dat ze hart heeft voor haar vak en haar patiënten.
Ik zei meteen: “Zullen we het maar kort houden gezien uw uitlooptijd? Dan kunt u wat tijd inhalen.” Maar haar antwoord verbaasde me: “Nee hoor, ik neem alle tijd voor je”, zei ze. En ze voegde de daad bij het woord.
Ze stelde vragen hoe het afgelopen jaar was verlopen. Daarnaast was ze op de hoogte van het gebeuren dat ik na haar laatste ingreep een half jaar niet heb kunnen lopen. Alleen was de oorzaak nog niet heel duidelijk. Was het de narcose of de harde OK-tafel? Dit was dan ook een punt wat goed besproken moest worden.
Ze vertelde me ook dat de anesthesist me niet meer onder narcose durfde te brengen. En dat ik eventueel naar een gespecialiseerd centrum zou moeten. Daar schrok ik wel van.

Bespreken van verschillende opties
Maar gelukkig bleken er t.o.v. een jaar geleden ook andere mogelijkheden te zijn om de behandeling te ondergaan. Alle mogelijkheden op een rijtje zettende, kwamen we er samen uit wat de beste optie voor me zou zijn.

image
Het besluitvormingsproces verliep geheel volgens “het boekje”. Ik kreeg alle informatie en ik kon kiezen tussen wel of niet behandelen en als ik behandeld zou willen worden onder welke omstandigheden dit het beste was.
Zij zou wel nog met de anesthesist afstemmen of hij de besproken optie aandurfde en dan zou ik een oproep krijgen.

Al met al was het een prettig en open gesprek.

Positieve ervaringen delen

a doctor and a patient are shaking hands

Voordat ik haar een hand gaf om de spreekkamer te verlaten vertelde ik haar dat ik nog had meegewerkt aan een boek waarin goede ervaringen van patiënten en artsen waren opgenomen over Samen beslissen.
Voor dat boek had ik een voorbeeld aangedragen waarin ik een goede ervaring met haar had beschreven. Dat vond ze leuk om te horen.

Pareltjes
Ik vertelde haar verder over Samen beslissen. Alleen had ze daar nog nooit van gehoord. Normaal zou ik nog enthousiast hierover meer verteld hebben maar daarvoor deed ik nu geen enkele moeite. Want wat moet je nog aan een specialist vertellen over “Samen beslissen” als het onbewust al zo in haar genen zit?
Nee, dat behoeft geen uitleg. Dit soort hulpverleners zijn pareltjes die je als patiënt moet koesteren. Want daarvan zijn er niet zo veel.
Nadat ik haar had bedankt voor het prettige gesprek ging ik naar de balie om een vervolgafspraak in te plannen voor de ingreep.

Voorbeeldfunctie
In gedachten verzonken liep ik daarna terug naar m’n auto. En ik dacht: “Waren alle artsen maar zo, dan zou je niet met lood in de schoenen naar een ziekenhuis hoeven te gaan”.

image
Maar ja……we weten allemaal dat dat helaas (nog) niet zo is. Daarom hou ik het maar klein en koester ik de momenten dat ik een hulpverlener heb die me goed helpt. En dat ze met haar positieve houding een voorbeeldfunctie mag zijn voor haar vele collega’s, die Samen beslissen nog niet helemaal in hun vingers hebben.