BroedplaatsZ is niet 'alleen maar' een plaats waar zorggebruikers hun ervaringen delen. U deelgenoot maken van hun dagelijkse…

Stap naar een rolstoel

‘Wat is het juiste moment om een rolstoel aan te schaffen?’, vroeg ik een aantal jaar geleden aan mijn revalidatiearts.

‘Probeer dit moment zo lang mogelijk uit te stellen, want realiseer je wel dat mensen anders naar je kijken en je niet meer vol vol aanzien, zodra je in een rolstoel zit.’

Deze arts, die ik tot dan toe nooit had kunnen betrappen op een onzinnig antwoord, gaf mij het laatste antwoord dat ik van hem verwachtte.

In de herkansing

Toen ik dezelfde vraag aan mijn fysiotherapeut stelde, zei ze mij, na eerst doorgevraagd te hebben: ‘Zodra je niet meer in staat bent te doen wat je eigenlijk wil en je dit wel voor elkaar krijgt met een rolstoel, dan is dit in mijn ogen het juiste moment om een rolstoel te gaan gebruiken’.

Ik voelde mij als begin dertiger nog jong, maar al jaren winkelde ik niet meer, ging ik niet meer uit, mee naar festivals en ging ik bijvoorbeeld niet naar die cursus die ik graag wilde doen. En het meest frustrerende van alles, ik werd afhankelijk van de mensen om mij heen en zij gingen zich steeds meer aan mij aanpassen. Het voelde alsof ik stappen terugdeed en de progressieve aandoening op de voorgrond kwam te staan.

Lowlands

Mijn fysiotherapeut gaf mij het zetje dat ik nodig had. De rolstoel werd geregeld. Daar zat ik dan, na jaren weer bij Lowlands, te genieten samen met mijn vrienden. Ik was kapot, maar voelde me de koning(in) te rijk.

Onzin

Daarnaast ben ik erachter gekomen dat het bijzondere antwoord van mijn arts ook nog eens niet klopt. Ik heb nog nooit zoveel (mannelijke) aandacht gekregen vanaf het moment dat ik mijn rolstoel ben gaan gebruiken. Ook komen er opeens spontaan onbekenden naar mij toe die een soort van die-weet-waar-het-echt-om-gaat-in-het-leven-deskundige in mij blijken te zien en allerlei persoonlijk drama gaan vertellen, of over een ouder, zus, neef, verre achternicht enz. Als er overigens situaties zijn, waarin iemand niet goed weet wat hij of zij moet zeggen (mogelijk doelde mijn arts hierop), dan gooi ik er een bijdehante opmerking tegenaan, om eventuele vooroordelen meteen maar van tafel te vegen.

Mogelijkheden

Met enige verbazing, maar met overgave, schik ik mij in deze nieuwe rol, lach ik soms maar om de kortzichtigheid van sommige opmerkingen en ervaar weer hoe mooi het leven kan zijn. Een leven met oneindig veel mogelijkheden.

Met dank aan mijn fysiotherapeut!