Graag wil ik me voorstellen als blogger op deze website. Ik ben Chantal van Birgelen, geboren op 13…

Tijdens m’n vakantie in Zuid Frankrijk lig ik lekker op een ligbedje te bruinen in de zengende hitte. Het zwembad met zijn verkoelende blauwe water ligt twee meter van me vandaan. Na een half jaar van hard werken is het heerlijk om even tot rust te komen en bij te lezen over onderwerpen die me boeien zoals eHealth.

Het is toevallig ook de Europese week van de eHealth. E-Health keyboard key. FingerIk screen op m’n iPad enkele artikelen. Zo lees ik in de kamerbrief van  minister Edith Schippers waarin wordt vermeld dat een grote groep chronische patiënten nog niet aan eHealth wil, evenals hulpverleners. Mijn aandacht gaat naar de conclusie: de doelstellingen voor 2019 zijn nog lang niet dichterbij gekomen.

Het raakt me. Want wat is het toch waarom het allemaal zo stroperig verloopt? Is het de techniek? Is het het onbekende bij patiënten, die nog niet goed weten hoe om te gaan met eHealth? Zijn het de zorgverleners, die nog angstvallig de kat uit de boom kijken? Of is het een combinatie van dit alles?

Gemak van eHealth

Wat ikzelf ervaar is het gemak wat eHealth voor mij als (chronische) patiënt oplevert:

– het Is ideaal om op een tijdstip wat voor mij het beste uitkomt een afspraak in te plannen in de agenda van mijn huisarts.

– per mail vragen te stellen aan mijn fysiotherapeut of oogarts.

– per whatsapp een berichtje te sturen naar mijn tandarts voor een afspraak of hoe de behandeling heeft aangeslagen. Want dat wil hij vaak weten.

image

Maar helaas ervaar ik ook de weerstand bij (soms dezelfde) hulpverleners. Ik geef een tweetal voorbeelden:

Herhaling van medicatie

Zo kan ik nog steeds geen gebruik maken van het ideale automatische herhaalsysteem van mijn apotheker om medicatie te bestellen omdat mijn huisarts zich niet heeft aangesloten. Hij ziet overigens wel de de meerwaarde in het systeem voor medicatietrouwe patiënten maar niet voor een nog grotere groep niet-medicatietrouwe patiënten. En dus sluit hij zich niet aan. De ‘goede’ patiënten hebben dus het nakijken…

Mailen met specialisten

Een ander voorbeeld, waar eHealth nog maar mondjesmaat doorsijpelt, is het gebruik van email binnen ziekenhuizen. Nog steeds merk ik dat bij bepaalde disciplines het niet gebruikelijk is om een medische vraag per mail te stellen, waar een persoonlijk contact niet echt nodig is. Als reden wordt aangedragen dat het niet gebruikelijk is. Gevolg is dat je noodgedwongen toch naar de praktijk of de poli moet komen. Als patiënt ben je veel tijd kwijt. Evenals de hulpverlener. Die tijd zou m.i. beter aan patiënten gebruikt kunnen worden die harder het persoonlijke contact van hun hulpverlener nodig hebben. Ook hier is zelfmanagement ver te zoeken.

Bovenstaande zijn maar een paar eenvoudige voorbeelden waarbij het gebruik van technologie een mooie oplossing zou kunnen zijn.

Angst

image

Overigens begrijp ik dat vernieuwing vaak gepaard gaat met twijfel en terughoudendheid. Angst om grip te verliezen op het bekende. Angst voor het onbekende.

Toch zou het mooi zijn als hulpverleners kijken naar de werkwijze van organisaties die hen voor zijn geweest zoals de Belastingdienst en de banken. Zij hebben de digitale snelweg al lang verkend en gezien welke meerwaarde het voor hun klanten (en henzelf) oplevert. Ze voeren dit in fasen door zodat gewenning kan optreden. En voor klanten, die hierin niet meekunnen, worden vooralsnog de oude werkwijzen gehandhaafd.

image

Toon lef!

Hoe geweldig zou het zijn als hulpverleners ook deze manier van ‘bedrijfsvoering’ oppakken? Bekijk wat het voor de zorgvrager (maar ook voor jezelf) oplevert. Denk niet in onmogelijkheden maar uitdagingen. Sluit geen mensen uit die graag aan de slag willen met eHealth en zelfmanagement. Zo zou eHealth sneller zijn weg kunnen vinden in de zorg als aanvulling op bestaande werkwijzen. Waarbij ook nog eens tijd en kosten kunnen worden bespaard.

Want zoals Simon Stevin het aangeeft: Hoe meer je begrijpt, hoe mooier het wordt!