Ik ben Eliane en moeder van twee kinderen. Ik heb het syndroom van Asperger en schizofrenie. Hier schrijf…

Lieve T,

 

Ik kan me het me nog als de dag van gisteren herinneren wanneer je bent geboren, nu ruim tien jaar geleden. Zo nieuwsgierig naar de wereld dat je besloot om vier weken eerder geboren te worden. Je werd op mijn buik gelegd en op dat moment werd ik overspoeld door zoveel liefde voor jou, dat valt niet uit te leggen, en dat gevoel is nooit meer weggegaan.

De eerste maanden van je leven huilde je veel. Achteraf bleek dat je waarschijnlijk de veiligheid en de geborgenheid van de baarmoeder miste. Iets wat heel makkelijk op te lossen was door je in te bakeren. Je stopte met huilen en werd een hele tevreden baby.

Je was motorisch misschien niet één van de snelste, maar met praten was je er wel al vroeg bij. Toen je anderhalf was, was je helemaal gek op auto’s. Je kende alle automerken uit je hoofd, kende alle logo’s en herkende ze al van een grote afstand.

Toen je bijna twee jaar was, werd je zusje geboren. Jij ging toen voor het eerst naar de peuterspeelzaal en dat vond je helemaal geweldig.

Toen je zusje een jaar was, werd ik ziek. Ik hield, en houd ontzettend veel van jou maar ik kon op dat moment even niet voor jou zorgen. Ik werd opgenomen. In de loop der jaren zijn er meerdere periodes geweest dat ik opgenomen moest worden en dat ik er niet voor je kon zijn, zoals een normale moeder er voor haar kind kon zijn. Ik weet hoeveel impact dat op je heeft gehad en dat je onder andere daardoor een hechtingsstoornis hebt ontwikkeld. Anderhalf jaar geleden heb ik daarom de moeilijkste beslissing genomen ooit, ik ben bij het RIBW gaan wonen om jou en je zusje een stabiele thuissituatie te geven.

Deze week is echter gebleken dat een stabiele thuissituatie alleen niet genoeg is voor jou. Mijn hart bloedt. Allerlei gevoelens gaan door mij heen, maar de schuldgevoelens overheersen. Lieve T, sorry dat ik jou niet heb kunnen geven wat je nodig had. Vergeet alleen niet dat ik zielsveel van je hou!

handen-2