**op 23 november 2016 is Eelco, gesteund door zijn naasten, in alle rust overleden. Zijn euthanasiewens is op…

blog-1Al 5 keer heb ik deze inleiding herschreven en elke keer werd hij zo lang en omslachtig dat de woorden hun betekenis begonnen te verliezen. Daarom voor de 6de keer heel kort en krachtig:

Ik zit in een euthanasie traject.

Zo dat is er uit. Ik kan me voorstellen dat het een groot aantal vragen oproept, al kan ik me ook voorstellen dat het voor een aantal mensen juist heel veel vragen zal beantwoorden. Ik hoop dat iedereen zal snappen dat ik niet over alles omtrent dit traject kan vertellen. Dit vanwege een stuk privacy van anderen, maar ook omdat ik rekening moet houden met de gevolgen van wat ik schrijf voor het traject. Maar maakt u zich maar niet ongerust, ik heb gedurende het traject wel blogs geschreven en deze zullen postuum geplaatst gaan worden.

Het voelt goed om u eindelijk te kunnen zeggen waarom ik de afgelopen maanden veel minder actief was op Broedplaatsz en social media. Er is mij namelijk afgeraden om er in een vroeg stadium over te schrijven. Ik heb er echt over nagedacht, want het liefst ben ik overal open en eerlijk over, dus ook over euthanasie. Maar ik moet natuurlijk ook heel reëel en pragmatisch blijven en alles wat mijn kansen op een voor mij wenselijk resultaat van dit traject kan beïnvloeden moet goed worden overwogen. Is het nu al zover? Nee dat niet, maar wel in een dusdanig gevorderd stadium dat ik er over durf, wil en moet schrijven.

Een aantal mensen heb ik de eerste dag dat ik aan dit traject begon op de hoogte gebracht, mijn (directe) familie en beste vrienden. Een aantal andere mensen indien het nodig was. U moet dan denken aan collega’s en vrienden die zich zorgen maakten over mij en bang waren dat ik een suïcide overwoog. De laatste weken ben ik gestopt met mijn vrijwilligerswerk en mijn voorzitterschap van een cliëntenraad. Dit omdat we steeds meer met dingen bezig gingen die zich in 2017 of nog later echt gaan afspelen en ik er steeds meer moeite mee kreeg om dan dingen te vinden, verzinnen en te plannen terwijl ik weet dat ik zelf er niet ga zijn om ze uit te voeren. Dat voelde voor mij heel erg hypocriet.

Eigenlijk heb ik tot nu toe alleen begripvolle en positieve reacties gehad. Mensen respecteren mijn beslissing en (tot zover zoiets echt te begrijpen is) begrijpen het ook. Eigenlijk kwam voor bijna niemand het feit dat ik euthanasie wilde als een echte verrassing. Voor sommige het moment wel. Ik heb eigenlijk maar een echt negatieve reactie gehad en die kwam van iemand die mij niet goed kent en een erge hekel aan mij had. Zijn woorden hebben mij echter wel heel erg geraakt, want zijn woorden waren precies alles wat ikzelf, toen ik mijn overweging om dit te gaan doen maakte, verweet.

Ik was laf, asociaal en egoïstisch. Ik hield geen rekening met andere mensen en de pijn en het verdriet dat ik ze zou aandoen. Ik was zwak omdat ik er niet voor koos om te vechten. Ik was een loser omdat ik opgaf. En wat deed ik in godsnaam mijn ouders, zus, beste vriendin en haar zoontje aan. Ik moest niet zo zielig doen en gewoon doorgaan.

Deze woorden kwamen erg hard aan, want toen ik mijn beslissing nam vond ik dat ook allemaal van mezelf. Maar het is niet zo. Ik heb heel mijn leven rekening gehouden met andere mensen en meer dan eens mezelf compleet voorbij gelopen om andere mensen een plezier te doen. Ik heb gevochten, lang en hard. Ik heb heel mijn leven gevochten tegen mijn psychische problemen. En heel lang heb ik door heel hard werken van mij en mijn omgeving hierin een balans kunnen vinden die draaglijk was voor me.

Ja ik weet dat ik mensen verdriet doe. Geloof me ik weet dat als geen ander, of denkt u dat ik geen verdriet had toen Elmira overleed? Ik weet dus precies wat voor dubbele gevoelens mensen gaan hebben. Blijdschap en opluchting (bij gebrek aan betere woorden) voor mij, en het verdriet en gemis voor hunzelf. En ik durf nu wel te zeggen, dat de dood van Elmira en het verschrikkelijk hard binnenkomen van het verdriet, ondanks dat ik haar heel, héél erg goed snapte, een van de factoren is geweest dat ik toen mijn eigen dood nog eventjes heb uitgesteld.

blog-2Het moeilijkste voor mij is dat ik voor mijn gevoel het zoontje van mijn beste vriendin in de steek laat. Alle andere mensen kan ik het uitleggen, kan ik mee praten als het nodig is en zullen het uiteindelijk wel begrijpen. Maar bij hem kan ik dat niet. Ik weet nog niet of we het hem vertellen voordat ik dood ben zodat we echt afscheid kunnen nemen, of dat we niets zeggen. Dat is trouwens niet mijn keuze maar die van zijn moeder. In beide gevallen gaat het moeilijk worden voor hem. Ook een van de redenen dat ik zolang mogelijk heb gevochten om niet toe te geven aan iets dat ik eigenlijk al een jaar of 2 zeker wist.

Om u een idee te geven van hoelang een euthanasie traject op psychische gronden kan duren. In april heb ik mijn vraag bij de hulpverleners gesteld. Wat dus niet zegt dat ik pas in april die beslissing heb genomen. Ik heb de vraag pas gesteld toen ikzelf 100% overtuigd was dat ik alles wat binnen mijn kunnen lag om mijn leven te verbeteren ook gedaan had. En ik ook zeker wist dat er geen gewenning aan de situatie zou optreden. Het leven was voor mij echt ondraaglijk lijden en uitzichtloos.

Het is natuurlijk een combinatie van factoren. Lichamelijk en geestelijk. Maar laat ik heel duidelijk zijn. Het is met name het geestelijke waardoor ik deze moeilijke beslissing heb genomen. Ik wil en kan zo niet verder. De grote paradox in mijn leven is dat ik heel erg bang ben dat ik in een slecht moment een impuls suïcide pleeg. Iets wat ik mezelf en mijn omgeving niet gun. Maar als ik eerlijk ben is dat slechts een kwestie van tijd. Ik wil dood, maar wel waardig en netjes. Ik verdien dat, mijn omgeving verdient dat. En ik wil andere mensen ook geen trauma bezorgen, dus voor een trein springen of van een flat….. Het past niet bij me.

Mensen zien vaak niet hoe slecht het echt met me gaat. Dit moeten toegeven tegenover nieuwe hulpverleners, wetende dat ze mede daarop je aanvraag beoordelen, was ook niet makkelijk. Maar het is zoals het is. Ik ga elke avond huilend slapen met de hoop niet meer wakker te worden. Mijn eerste gedachte elke ochtend is: “Shit, ik ben er nog”. Alles kost zoveel moeite, lichamelijk en geestelijk. De prijs die ik moet betalen om voor de buitenwereld over te blijven komen als de Eelco die ze kennen is niet meer op te brengen. Het leven is niet meer op te brengen.

Ik kan me voorstellen dat dit bij u nogal rauw op het dak valt. Mijn excuus hiervoor. Ik kan me ook voorstellen dat het vragen oproept. Stel ze vooral. Nu kan ik ze nog beantwoorden. Mail mij of laat een commentaar achter. Ik heb altijd geprobeerd zo open mogelijk te zijn over mijn leven en problemen. Dit wil ik ook nu blijven doen.