Ik ben Xamantha, inmiddels 39 en ik woon met partner en 3 katten in een klein Betuws gehucht.…

Ik heb een nieuwe vriendin. Gisteren nam ik haar mee naar huis en ze blijft hier een tijdje logeren. Ze is geen opvallende verschijning. Ze is een stuk kleiner dan ik en ze oogt erg bleek. Ik zal eerlijk zijn: normaal gesproken zou ik haar voorbij zijn gelopen. Zou haar hooguit vriendelijk gegroet hebben om haar vervolgens meteen weer te vergeten.
Toch liep het anders gisteren. Ik was wanhopig en toen ik haar aankeek hield ze mijn blik vast. Neem me mee, zeiden haar ogen, neem me mee naar je slaapkamer. Geloof me, zei ze, ik ben goed in bed. Beter dan alle anderen. Slaap met me.
Ik keek haar nog eens aan en besloot dat ze mee mocht. Ze leek me het proberen waard en ach, een one-night-stand meer of minder…

’s Avonds laat liet ik haar de slaapkamer zien. Ze knikte goedkeurend en vroeg of mijn man het niet erg zou vinden. Nee hoor, stelde ik haar gerust, hij gunt het me en slaapt toch overal doorheen.
Ze nam me in haar armen. Ze voelde zacht aan en hield me steviger vast dan ik verwacht had. Daar gaan we, dacht ik, kom maar op.
Uren hebben we het samen geprobeerd. Het lukte niet.
Vanavond geef ik haar nog een kans. Misschien helpt het als ik wat minder van haar verwacht. We zullen zien.
Haar naam is trouwens prachtig: Imovane.

Imovane, ook wel zopiclon, is een slaapmiddel dat wordt voorgeschreven bij ernstige slapeloosheid.
Ergens in mijn vroege tienerjaren begon het: grote moeite om in slaap te komen. Ik pieker, krijg mijn gedachten niet stil, maar de grootste factor is angst om me over te geven aan de slaap. Slapen betekent nachtmerries, gillend wakker worden, herbelevingen, controleverlies. En ergens in mijn bewustzijn heeft zich een overtuiging verankerd: slapen is gevaarlijk. Er kan iemand je slaapkamer betreden om dingen met je te doen die je niet wil. Dat gebeurde immers toen je klein was.

Het wisselt. Er zijn periodes dat ik best redelijk slaap en uitgerust wakker word, maar op het moment is het, zoals al zo vaak gebeurd is, ronduit knudde.
Ik heb al heel veel geprobeerd. Ontspanningsoefeningen, warme melk met anijs of honing, ’s avonds geen tv/computer/cafeïne/voedsel/zware kost/boeken etc etc, een wandeling, frisse lucht in de kamer, het bed alleen nog maar voor slapen gebruiken en ga zo maar door. Kalmerende middelen, melatonine, inslapers, doorslapers, versuffende antidepressiva. Het enige wat ik onder geen geding wil proberen is antipsychotica, hoe mild ook.
Soms werkt iets een tijdje. Heerlijk. Bijtanken.
Toen ik jonger was sloeg ik gerust af en toe een nacht over om de volgende avond goed moe te zijn, een reset. En kon ik na een slapeloze nacht redelijk functioneren. Lukt me helaas niet meer. Wat ik nog wel prima kan: wakker blijven met een driedubbele dagdosering achter de kiezen. Geeft eigenlijk alleen maar heel vervelende ontremming.
Ik denk niet dat er fysiek iets mis is. Ik voel ’s avonds dat ik moe word, dat mijn lijf zich opmaakt voor de nacht.

Doe gerust een middagdutje, zei de ggz-arts gisteren. Huh, dat mag toch juist niet? Ze zei dat het in mijn geval best zou kunnen helpen, omdat ik de opgedane prikkels van die dag dan al deels verwerk en iets meer ontspannen de avond in ga. En daarnaast schreef ze me imovane voor. Tijdelijk, om bij te tanken.

De echte oplossing hoop ik via traumaverwerking te vinden. En ik vermoed dat ik nog iets anders zal moeten proberen om die vastgeroeste barrière weg te krijgen. Voor nu probeer ik te accepteren dat ik slecht slaap en heel weinig energie heb. En vind ik het fijn dat ik overdag even mag gaan liggen. Dat deed ik namelijk al.