Ik ben Xamantha, inmiddels 39 en ik woon met partner en 3 katten in een klein Betuws gehucht.…

Dat je je missie van de daken schreeuwde en dat ik je kreten herhaalde voor een ander publiek
Dat je de dagen aftelde en ik zonder teltalent telkens weer verbaasd was, want ook zonder slaap verstrijkt een datum
Dat de appjes met “hi, stoor ik?” ijkpunten werden, net als “update: ik leef nog”Dat de tijd zo grillig werd. Urenlange seconden en dagen van niks
Dat een vriendschap met beperkte tijd je dingen doet durven, afspreken bijvoorbeeld
Dat we juist door de afstand dicht bij kwetsbaarheid konden zijn
Dat ik je de laatste keer deels zonder masker zag en schrok

Dat we afscheid namen
Dat de wereld niet het fatsoen had om even stil te staan toen jij ging
Dat je toen Schrödingers kat werd en dat je dat best cool zou hebben gevonden
Dat het nog steeds onwerkelijk is, het stof nog niet is gaan liggen
Dat ik de woorden nog niet vind

Dat je er was, dat ik je mocht kennen
Dat ik dankbaar en verdrietig ben
Dat staat vast.