Ik ben Xamantha, inmiddels 39 en ik woon met partner en 3 katten in een klein Betuws gehucht.…

lampjeDe laatste tijd heb ik niet veel geblogd over mijn therapieproces. Hoog tijd!

Over slapen schreef ik al eerder. Samen met mijn medicijnvrouw (klinkt beter dan GGZ-arts toch?) ben ik op zoek geweest naar een manier om de cyclus van niet/nauwelijks slapen te doorbreken.
Ik werd weer steeds depressiever en da’s niet zo bevordelijk voor slaap. De tweede factor is de traumabehandeling. Er komt veel los, resulterend in spanning, angst overdag en veel nachtmerries. Onnodig te vermelden dat chronisch slaaptekort niet erg helpend is als je dan overeind wilt blijven.
We probeerden zware slaapmiddelen. Een week goed slapen zou me genoeg energie geven om weer met volle kracht vooruit te kunnen.
Imovane, rohypnol en al hun soortgenootjes deden helemaal niets, behalve dan hele dagen suf zijn.

Ik slik antidepressiva in dosering, eigenlijk al over het randje van de maximale dosis. Ik wilde eigenlijk toch verhogen. De medicijnvrouw begreep het, maar stelde als tussenstap een kuur lichttherapie voor. Daarvan wordt steeds duidelijker dat het ook werkt bij ‘gewone’ depressies, niet alleen bij seizoensgebonden depressies (winterdepressie). Misschien zou het iets doen, met als bonus een klein kansje dat ik beter zou gaan slapen. Vooral dat laatste leek me een illusie.

Ik mocht een therapielamp lenen. ’s Morgens meteen na het ontwaken een half uur in dat licht zitten. De lamp breekt de melatonine versneld af. Melatonine is een lichaamseigen stofje dat zich in de loop van de avond opbouwt om je lijf voor te bereiden op de nacht.
De eerste paar dagen had ik zo’n knallende koppijn van die lamp dat ik ‘m een paar dagen aan de kant heb gelegd. Daarna toch de kuur hervat en al heel snel voltrok zich een klein wondertje. Normaliter lig ik wakker tot de ochtend, hoe vroeg of laat ik ook naar bed ga. Telkens als ik voel dat ik bijna in slaap val protesteert mijn hoofd, of eigenlijk mijn overlevingsmechanisme dat me toeschreeuwt dat slapen niet veilig is. En dan kan ik nét niet bij dat moment van overgave. Ook als ik een sterke inslaper gebruik.Of twee of drie. Andere getallen houd ik liever voor me 😉
Na een aantal dagen merkte ik dat ik ’s avonds suffer begon te raken en als ik zoals gewoonlijk nog even ging lezen in bed, vielen mijn ogen al na een paar bladzijdes dicht. Ik werd verbijsterd wakker de volgende morgen. Huh, geslapen, ik??

Na 10 dagen bracht ik de lamp terug. Van de 10 nachten had ik er 5 waarin ik bizar snel insliep, 3 waarin de slaap zich pas na drieën aandiende en 2 waarin ik helemaal niet sliep. Wat een verschil!
De medicijnvrouw raadde me aan om een eigen lamp te kopen, zodat ik niet afhankelijk ben van de beschikbaarheid van de leenlamp. Die conclusie had ik zelf ook al getrokken, maar oei, wel een flinke uitgave. Dat ik intussen merkte dat de slaap, zonder lamp, weer weg begon te blijven was een flinke stimulans.
Om een lang verhaal kort te maken: ik kreeg 2 donaties van vrienden, verkocht een paar spullen op Marktplaats en… uiteindelijk kreeg ik ‘m kado van Eelco, via zijn ouders. Een warm bad. Niet alleen van donaties en het grote kado, maar ook van vrienden die meedachten en me hielpen met plannen om zelf het bedrag bij elkaar te scharrelen. Facebook schijnt een nepwereldje te zijn, maar wat heb ik daar al ongelooflijk veel steun mogen ontvangen en échte vriendschappen gesloten!

Nu start ik mijn dagen met een lichtbadje. Het lampje is klein, het licht is fel maar hindert me niet.
Ik slaap echt beter. Nog wel met een inslaappil erbij. Wie weet kan ik ooit zonder pillen slapen, maar voor nu werkt deze combinatie voor mij.

Ik ben blij, dankbaar en verrast. Dat zo’n mild middel voor elkaar krijgt wat paardenmiddelen niet doen, dat had ik nooit gedacht…dat mag best een wonder heten toch?