Ik ben Xamantha, inmiddels 39 en ik woon met partner en 3 katten in een klein Betuws gehucht.…

25 januari, 9.28
Zojuist de eerste woorden op papier gezet over een nog onontgonnen stuk trauma. De zinnen komen er in flarden uit en er komen duizend vragen in me op. Wanneer speelde dit, hoe oud was ik toen? Klopt deze herinnering wel?
Mijn hele lijf trilt, mijn kaken staan strak. Ik krijg het net zo koud als toen. Een blos van schaamte op mijn wangen.

Ik kan dit., houd ik mezelf voor, ik zal nog meer woorden vinden en ik ga dit stuk pijn betreden. Ik ga het meisje dat bevroren is in de tijd bevrijden uit die badkamer. Ik kan dit, echt.
Maar eerst ga ik veiligheid zoeken in de armen van mijn lief en in de zachte vachtjes van de katten. ‘Waar je begrepen wordt, daar is je thuis,’ zegt de poster in onze slaapkamer. Dat is hier, dit is mijn thuis. Hier is begrip en liefde, hier mag ik elke keer opnieuw ervaren dat het gevaar is geweken. Het is 2017. Ik verwerk.