Ik ben Xamantha, inmiddels 39 en ik woon met partner en 3 katten in een klein Betuws gehucht.…

Ik heb vernomen dat de aard van mijn therapie vragen oproept. Dat kan ik me voorstellen, dus voor wie geïnteresseerd is wil ik in dit blog toelichting geven.

Hier alvast een goede link, mocht je geen behoefte hebben aan mijn eigen verhaal:

http://www.metggz.nl/behandeling/soorten-therapie/psychotherapie/imaginaire-exposure-imaginaire-rescripting

De therapie die ik volg heet imaginaire exposure.
Bij exposure kun je denken aan iemand met een fobie voor spinnen. Het doel is dan vaak om uiteindelijk een spin aan te durven raken zonder daar hevige angst bij te voelen. Dat begint dan bijvoorbeeld bij het kijken naar een tekening van een spin en gaat onder goede begeleiding telkens een stapje verder.
Imaginair betekent ‘in je gedachten’. Gelukkig maar, anders zou ik opnieuw écht misbruikt moeten worden. In plaats daarvan vindt de herbeleving plaats in je hoofd.

Net als bij EMDR zoek je naar de ‘hot spots’, momenten binnen een traumafragment die de meeste emotie oproepen.
Stel dat het over een bankoverval gaat, is dan het pistool op je hoofd het ergst, of is dat misschien de angstige blik van een toevallig aanwezig kind? Of wellicht het geschreeuw, je machteloosheid? Die beleving verschilt per individu.

Bij EMDR en ook bij exposure richt je je focus op dat ene, allerergste moment.
Bij EMDR benoem je kort waar het over gaat, de therapeut vraagt je dat beeld vast te houden en dient je dan prikkels toe die veel van je brein vragen. Snel bewegende lampjes of vingers volgen met je ogen, of piepjes in een koptelefoon.

Bij exposure wordt er veel gepraat. Je doet je ogen dicht en vertelt over de gebeurtenis. Je vertelt in de tegenwoordige tijd. Vervolgens zoom je in op details, of ze nou spontaan opkomen of dat de therapeut een vraag stelt. Dan gaat het bijvoorbeeld over welke kleur het behang heeft, of welk uitzicht je hebt vanuit het raam. Je kijkt rond in dat ene momentje in je verleden. Het wordt zo echt dat het lijkt alsof het nu gebeurt. De therapeut loodst je door de herbeleving heen, hij haalt je er ook deels of helemaal uit als het te zwaar wordt.

Van zo’n sessie wordt een geluidsopname gemaakt. Die gaat mee naar huis en je beluistert het dagelijks. Als het goed is treedt er gewenning op, wordt het steeds minder heftig tijdens het luisteren. En ja, daar zit ook zeker een portie gewenning aan de opname zelf bij.

Als je meerdere trauma’s hebt (daar valt langdurig misbruik ook onder) is het schier onmogelijk om elke gebeurtenis te behandelen. Mijn therapeut heeft me uitgelegd dat het aanpakken van de hot spots op zich voldoende is. Dat vind ik lastig te begrijpen, maar ik vertrouw zijn expertise. Op dit moment komt rond de afronding van een fragment de volgende zich al aandienen. Logisch ook, de herinneringen zijn met elkaar verbonden.

Een mens herinnert zich gelukkig niet alles dat in zijn/haar leven is gebeurd, maar die korte hot spots zitten helder in je hoofd. Weet je waarom? Omdat deze herinneringen je heden heel intensief overschaduwen. Sommige komen alleen op na een trigger, andere zijn ‘gewoon’ deel van je dagelijks leven. Ze slijten of vervagen niet. Ze zijn er elke dag, Leven met PTSS of complexe PTSS is niet leuk.
Soms zoek ik zelf naar details, wat volgens mijn therapeut niet nodig is. Maar hij snapt het wel: ik zoek houvast, wil dingen in perspectief zien. En wat ik ook niet hoef te doen, maar wel doe, is waarheidsvinding. Terugrekenen, in foto-albums kijken. Fan van een vreselijk foute zanger zijn en van de dader uitgeknipte plaatjes en posters te krijgen: dat was 1987. Of ’88, als die fling lang geduurd heeft. Dat soort dingen.

Mijn therapeut zegt dat het er niet zo toe doet of de koppelingen kloppen. We behandelen namelijk waar ik NU last van heb, we behandelen de herinneringen aan trauma zoals ze nu in mijn hoofd zitten. De flashbacks, de nachtmerries, de herbelevingen, de triggers. Een van de dingen waar we misschien nog op terug gaan komen is de psychose die ik heb gehad. De dingen die ik zag en hoorde waren niet echt, maar ik droom er nog steeds over en heb er flashbacks van. Ook zoiets is te behandelen. Het gaat om de beleving die ik er NU van heb.

Ik kan eindelijk zeggen dat het zware werk vruchten afwerpt. Het eerste fragment dat met exposure is behandeld heeft haast geen lading meer. Ik kan eraan terugdenken, voelen dat het een heel nare herinnering is, maar niet méér dan een herinnering. Het overvalt me niet meer. En daar ben ik best wel trots op.

Voor wie denkt dat ik bij een of andere kwakzalver een vage en schadelijke behandeling onderga: zowel EMDR als exposure worden landelijk toegepast en zijn bewezen effectief. EMDR is sneller en korter, maar de resultaten van beide methodes zijn vergelijkbaar.

Ik ben dankbaar. Traumaverwerking was mijn laatste strohalm.