**op 23 november 2016 is Eelco, gesteund door zijn naasten, in alle rust overleden. Zijn euthanasiewens is op…

“Ik ben op, ik ben kapot”

27-05-2016

Zit met een heel dubbel gevoel. I. is hier en blijft logeren. Keigezellig en leuk natuurlijk, maar ik heb het er moeilijk mee. Hij is 8 en weet nog van helemaal niets. Althans, dat denken we. Mij valt wel op dat hij de laatste tijd veel vaker tegen mij zegt dat ik lief ben en dat hij veel dingen voor me doet zonder te zeuren. Ik ben bang dat hij toch iets heeft opgepikt of iets aanvoelt.
I. is een van de redenen dat ik mijn besluit zolang heb uitgesteld, maar nu hij hier is (en het echt superleuk en gezellig is) heb ik nog steeds dat gevoel, dat mijn besluit een goed besluit is. En dat doet iets met me. Als zelfs de pure liefde van een kind niet meer opweegt tegen alle pijn en negatieve kanten van het leven…

03-06-2016

Net terug van een bezoek aan mijn psycholoog. Tja, wat valt er op een gegeven moment nog te zeggen tegen elkaar? Ik gaf aan dat het slecht gaat, en dat het voor mij voelt alsof ik aan het wachten ben tot ik dood mag.
Misschien een stomme vergelijking, maar het voelt alsof de wedstrijd gespeeld is en je met 10-0 achterstaat, maar dat de scheidsrechter koste wat kost die 3 minuten extra tijd wil laten spelen… Nou ja, je snapt wel wat ik bedoel hoop ik.
Ik ben nu helemaal kapot, want zelfs bij mijn psycholoog probeer ik toch sterk te blijven. Maar eigenlijk ben ik dat niet meer; ik ben kapot en op. Het liefste zou ik nu in een hoekje kruipen om er nooit meer uit te komen, maar ja, da’s helaas nog geen optie. Ik zoek zo maar eventjes mijn bedje op om wat bij te slapen, want slapen gaat ook knudde de laatste tijd.

06-06-2016

Net het jaarverslag van de levenseindekliniek gelezen. Dat had ik beter niet kunnen doen. Las daar dat de gemiddelde wachttijd voor GGZ (traject voor euthanasie op grond van psychisch lijden, red.) tussen de 8 en 12 maanden is. Dat is dus voordat je een arts te spreken krijgt, niet eens voordat het zover is. Ik weet niet of ik het zolang ga volhouden. Of eigenlijk weet ik het wel: 8 maanden is voor mij echt geen optie. En 12 al helemaal niet. Ik ben er nu eigenlijk al wel klaar voor.
Misschien toch maar eens meer werk maken van de andere opties die er bestaan. Die zijn alleen stuk voor stuk minder zeker en een stuk minder waardig dan euthanasie. En voor mijn nabestaanden ook zeker een stuk moeilijker. Misschien maar eens aan de huisarts vragen of ze kan bellen en kan kijken hoelang het gaat duren? Zou een zeer groot risico op suïcide geen reden kunnen zijn om er spoed achter te zetten? Ik begrijp nu steeds beter waarom zo weinig mensen het volhouden te wachten tot ze aan de beurt zijn…


Het is nu ongeveer 20:00 en ik ben aan het instorten. Hoef gelukkig niet op te passen, ik zag er zo tegenop om de ringbaan over te moeten steken. Zie de laatste tijd veel vaker op tegen het oversteken van drukke wegen. Geen idee waarom nu ineens, of ja eigenlijk wel: het besef dat ik nog heel lang door moet en ik heb geen idee waar ik de energie vandaan ga halen om het vol te houden. Het liefst zou ik nu voor een trein springen, maar ik durf niet, ik ben zo bang dat het mislukt. En ik wil mijn nabestaanden dit niet aandoen…
Mama net gevraagd om te komen en of ze misschien wil blijven slapen.
Ik weet het gewoon niet meer. Als ik zie hoeveel energie de laatste weken mij gekost hebben…dit ga ik niet volhouden. Het lijkt misschien stom dat ik zo over de zeik ben en nog wel kan typen, maar dit is het enige dat me nu een beetje kalmeert. Nou ja kalm: vol met tranen en mijn toetsenbord is drijfnat.
Ik weet het gewoon niet meer, ik ben zo bang van mezelf…ik ben het compleet kwijt…en ik weet nu al dat wanneer mama hier is, ik de muur weer omhoog heb en ik alweer een stuk rustiger lijk.

Morgen heb ik een superdrukke dag waarbij een aantal mensen op me rekent, dus morgen zal ik niets mogen laten merken, en dus stop ik alles weer weg en ga ik maar door, elke keer maar door, van crisis naar crisis lijkt het wel…
Tot ik op een dag tijdens een crisis, mama niet te pakken krijg, N. niet te pakken krijg en dat ik dan alsnog doe waar ik zo bang voor ben…
Ik wil een eind aan alles, een eind aan de pijn, een einde aan de angst. Maar ik heb nog net genoeg in me om dit wel op een kalme en waardige manier te willen. Niet voor een trein, niet voor een vrachtwagen. Kon ik nog maar op een vertrouwde manier aan dat ene dodelijke middel komen, maar dat lukt me niet meer. Geloof me, ik heb het geprobeerd.

Ik ben op, ik ben kapot. Ik stel het overdragen van BroedplaatsZ uit, Ik stel het opschrijven van mijn laatste wensen uit, ik stel het regelen van mijn zaken uit. Omdat die allemaal een heel klein beetje tegenwicht bieden aan dat gevoel van wanhoop.
Want ik kan natuurlijk niet dingen onafgewerkt en onduidelijk achterlaten. Hierdoor krijg ik net dat beetje tegengas, net die 3 minuten van nadenken waarin ik hulp kan inroepen. Ik merk dat het steeds minder zwaar weegt, dat het trucje niet meer werkt…
Ik ben zo bang. En ondanks iedereen om me heen voel ik me zo eenzaam, zo alleen…