**op 23 november 2016 is Eelco, gesteund door zijn naasten, in alle rust overleden. Zijn euthanasiewens is op…

Somatisch traject?

15-6-2016

Vandaag eerste gesprek gehad. Het was een triage. Oftewel: kijken of ik aan de eerste voorwaarden voldoe en er goed over na heb gedacht. Dit omdat ze best veel mensen krijgen die totaal geen kans maken op euthanasie en dan is het natuurlijk een verspilling van tijd en mankracht om daar een heel traject mee aan te gaan.
Was een goed gesprek. Ze ziet zeker kansen en gaat een positief advies geven. Alleen…

Ze was van mening dat ik het beter op mijn lichamelijke problemen kan gooien. Dit is concreter en beter aan te geven. Ook zijn mijn fysieke klachten (met name mijn obesitas) aantoonbaar onbehandelbaar gebleken en zijn de uitzichten dat het lichamelijk met mij beter gaat zo goed als nul.
Ik merk bij mezelf 2 weerstanden op. De eerste is dat ik het principieel onjuist vind om dit te doen, aangezien ik van mening ben dat het geestelijk lijden het ergste is en ik juist heel mijn leven heb uitgedragen dat psychisch lijden net zo erg en soms zelf erger kan zijn dan lichamelijk lijden. En ik het eigenlijk dus heel hypocriet vind om dan nu precies te doen wat ik mensen verwijt, namelijk het ontwijken van een lastig onderwerp.
Maar ik heb al besloten deze keer niet principieel te zijn maar heel pragmatisch. Uiteindelijk wil ik op een nette manier dood en als dit de manier is waarop dat kan, dan doen we dat. Ik bedoel, ik zou verklaren dat ik marsmannetjes heb gezien en dat varkens vliegen als dat mijn kansen zou vergroten.

Het 2de vind ik lastiger als ik heel eerlijk ben. Ik ben altijd vrij open geweest over mijn psychische problemen. En hoewel ik het soms ook wel over de lichamelijke problemen heb gehad, was dat vaak of een uiting van stress of iets als nierstenen, longontsteking etc. Natuurlijk heb ik mijn obesitas wel benoemd, ik kan er moeilijk omheen, het is nogal zichtbaar. Maar ik heb denk ik niet heel vaak geblogd over hoe erg het me beperkt. Over hoeveel dingen ik eigenlijk niet meer kan en ook nooit meer zal kunnen. En als ik heel eerlijk ben komt dat omdat ik me daar erg voor schaam. Omdat ik bang ben voor de reacties van mensen, die zeggen dat het allemaal mijn eigen schuld is.

Ik weet niet of mijn voornemen om over heel het traject open en eerlijk te bloggen nog wel haalbaar is, want dan moet ik schrijven over alle dingen die ik niet meer kan. Over al mijn zwakheden die ik zoveel mogelijk verberg. Misschien dat ik ook bang ben om al die dingen die ik allang weet (en de mensen die dicht bij mij staan ook) hardop uit te spreken.

Maar ja, ik moet pragmatisch blijven, dus we gaan het somatische traject in. En ik zal zo goed en kwaad als ik kan er zo eerlijk mogelijk over bloggen. Dat was ook het advies trouwens. Niet qua bloggen, maar dingen zo duidelijk en concreet mogelijk benoemen. Dus ik moet binnenkort maar toch eens dat lijstje maken waar ik zo verschrikkelijk tegenop zie.
Het voordeel van het somatische traject is wel dat het waarschijnlijk veel sneller kan gaan. Niet morgenochtend snel, niet over een maand snel (dat heb ik ook nooit verwacht). Maar sneller dan het “we hebben een wachtlijst van 8 tot 12 maanden voordat u een team krijgt toegewezen” wat bij het psychische traject het geval zal zijn. Zelf denk ik september of oktober.

Nu is het dus weer afwachten tot ik iets van de kliniek te horen krijg. Ze konden geen indicatie geven van hoe lang dat zou gaan duren, maar ze hoopten voor de vakantie. Afwachten dus.