**op 23 november 2016 is Eelco, gesteund door zijn naasten, in alle rust overleden. Zijn euthanasiewens is op…

Aangename verrassingen

27-6-2016

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ik was aangenaam verrast door het gesprek met de geneesheer-directeur. Het was een goed en open gesprek waarbij mij al snel duidelijk werd dat ik, hoewel het voor de GGZ een moeilijk onderwerp blijft, niet bang hoef te zijn om tegengewerkt te worden. Er schijnt wel een protocol omtrent euthanasie te zijn, maar waarom het dan niet te vinden is bleef een beetje een raadsel, al is de geneesheer-directeur wel meteen (waar ik bij zat) gaan bellen hoe dat nu precies kon. Hij komt er nog op terug.
Korte versie van het gesprek: hij vindt dat als mijn psycholoog zegt dat het ondraaglijk lijden is en dat ik ben uitbehandeld, hij daar best in mee kan gaan. Hij gaf wel het advies om met mijn behandelend psychiater een afspraak te plannen omdat die officieel de arts is die de behandelrelatie heeft. Maar ik verwacht dat ze heel erg op mijn psycholoog zullen afgaan, aangezien die natuurlijk degene is die mij het beste kent.
De behandelend psychiater gaat binnenkort op vakantie voor 4 weken, dus is het fijn dat er iemand anders is die op de hoogte is.

28-6-2016

Vandaag de nieuwe huisarts gezien die werkzaam is in de praktijk van mijn eigen arts. Tja, wat kan ik zeggen? Het lijkt me een leuke meid, ook aan de jonge kant net als mijn eigen huisarts. Haar meteen gevraagd wat ze van dit alles vindt. Ze vertelde heel eerlijk dat ze heel goed kan snappen dat psychisch lijden ook ondraaglijk en uitzichtloos kan zijn, maar dat ze het zelf niet aan zou durven om bij zo iemand euthanasie toe te passen. Maar ze zou me ook zeker niet tegen gaan werken. Hopelijk heb ik haar niet nodig en kan mijn eigen arts de contacten met de kliniek doen, maar het is fijn om ook hier een back-up te hebben.

29-06-2016

En weer een nieuwe verbazing. Er is nog hoop voor mijn GGZ-instelling.
Mijn behandelend psychiater heeft alle begrip voor mijn beslissing. Ze is het er mee eens dat het uitzichtloos is, dat ik ben uitbehandeld, dat ik wilsbekwaam ben en dat ik er zeer goed over heb nagedacht. Dat ik tot een weloverwogen en goed onderbouwd besluit ben gekomen. Ik viel bijna van mijn stoel.
(Natuurlijk is het voor hen nu een stukje makkelijker om zo positief te doen, aangezien de aanvraag bij de kliniek ligt en ze dus niet het risico lopen zelf actief mee te moeten werken.)
Ze was in ieder geval niet van plan me tegen te gaan werken. Ze zal alvast een rapportage schrijven voor het geval ze op vakantie is als er een verzoek om informatie komt. Ze vindt het een dapper besluit.