**op 23 november 2016 is Eelco, gesteund door zijn naasten, in alle rust overleden. Zijn euthanasiewens is op…

Onzekere onrust

03-07-2016

Wat een kutweekend. Heb heel het weekend niet goed in mijn vel gezeten. Ben me druk aan het maken over mijn verjaardag, ook al is dat pas over een maand. Ga ik het vieren? Wie nodig ik wel en niet uit? En ga ik mensen vertellen dat het mijn laatste verjaardag gaat zijn? Ik heb ook last van m’n benen. Het gevoel dat ik er elk moment doorheen kan zakken. Dat plus het verschrikkelijk duf zijn, tot het moment dat ik ga liggen om te slapen: dan ben ik klaarwakker. Klaarwakker en onrustig als de pest. Ik denk dat de stress me weer begint te krijgen.
Ik weet dat ze [de levenseindekliniek] nog eventjes de tijd hebben, maar ik moet gewoon een datum voor het volgende gesprek weten, want ik merk gewoon dat de onzekerheid killing is (en helaas niet letterlijk).

Ik merk ook dat ik het steeds moeilijker begin te vinden om N en I te zien en te spreken. Als er op dit moment een reden zou zijn om nog in leven te blijven, dan zouden zij dat zijn. Ik voel me schuldig dat zelfs zij niet genoeg meer zijn om voor in leven te willen blijven. En ik voel me zo kut als ik I beloof dat ik op zijn verjaardag kom (oktober) terwijl ik zo hoop er dan niet meer te zijn. En hoe geef ik in hemelsnaam antwoord op de vraag of hij altijd bij mij terecht kan als er iets is? Tuurlijk lieg ik dan tegen hem, ik kan hem (nog) niet vertellen dat ik er binnenkort niet meer ga zijn, maar het voelt zo slecht. Het voelt echt als verraad. En dan schaam ik me diep, maar zet m’n masker op en blijf de vrolijke Eelco. Maar tegelijk voel ik me zo kut vanbinnen…

05-07-2016

Vandaag vergadering gehad over een groot event in september. Zat er met een super dubbel gevoel. Ik geloof echt in wat we gaan doen en ben blij dat ik eraan mee mag denken. Het is iets wat ik al van de grond af wilde krijgen sinds ik bij die organisatie betrokken ben. En nu is het eindelijk zover en gaan we het ook echt doen. Tegelijk hoop ik zo dat er niet meer ben als het eenmaal zover is. Dat dan alles achter de rug is. Ik schaam me voor dit gevoel. En wat erger is: ik baal van het feit dat als ik actief met het project bezig ben het me eventjes goed laat voelen, maar dat ik dat gevoel eigenlijk na 5 minuten weer helemaal kwijt ben. Vroeger kon ik een aantal dagen teren op iets leuks en goeds, nu amper nog tijdens de gebeurtenis zelf.

Heb ook de ondersteuner van de cliëntenraad op de hoogte gebracht van wat er allemaal aan de gang is. Zijn reactie was zoals die van bijna iedereen. Ik betrapte mezelf erop dat ik het met tegenzin vertelde. Niet omdat ik me schaam ofzo, maar omdat het voor mij voelt als oude koek. En ik elke keer als ik het nu vertel dezelfde vragen krijg, wat ik snap, maar waardoor ik wel weer heel bewust word van het feit dat niets nog zeker is en dat het ook nog heel lang kan duren voordat het zover is. En het wachten, het niet weten wanneer de volgende stap is, dat is iets dat elke dag moeilijker wordt om vol te houden.