**op 23 november 2016 is Eelco, gesteund door zijn naasten, in alle rust overleden. Zijn euthanasiewens is op…

Opgeven en volhouden

11-07-2016

Het gaat lichamelijk steeds slechter met me. Geestelijk ook trouwens, maar da’s geen verrassing. Het lichamelijke verrast me echt er wel. Ik kan amper langer dan een paar minuten staan, 30 meter lopen is te veel en alles – en dan bedoel ik ook echt alles- doet pijn. Ik slik tussen de 150 en 300 MG diclofenac per dag en slaap waardeloos.
Komt het door het weer? Komt het omdat ik heb “opgegeven”, komt het omdat ik me meer bewust ben van mijn lichamelijke problemen, waar ik die eerst “negeerde”? Ik weet het niet.
Wat ik wel weet is dat ik dit echt niet heel lang meer ga volhouden. Aanstaande woensdag is het precies 4 weken geleden dat ik het gesprek in Utrecht heb gehad. Ik hoop echt dat ik snel iets te horen krijg, maar ik begin steeds banger te worden dat ik niets ga horen, dat ik nog heel lang moet wachten. Iets dat me echt niet gaat lukken.
Ik heb de laatste dagen heel veel last van suïcidale gedachten en moet echt al de energie die ik nog over heb inzetten om er niet aan toe te geven. Ik wil het netjes afsluiten voor mezelf en mijn naasten, maar ik weet het gewoon niet meer. Ik merk dat ik niet meer kan, dat het op is. Met allerlei trucjes probeer ik mezelf voor de gek te houden en door te gaan, maar de trucjes beginnen op te raken…

12-07-2016

Net terug van mijn psycholoog. Eigenlijk weinig nieuws te vertellen. Hij vertelde me wel dat hij afgelopen vrijdag is gebeld door de psychiater van de kliniek. Ze maakte zich wat zorgen om mij, vertelde hij, aangezien ik nogal gelaten reageerde toen ze vertelde dat ze de somatische kant met me op wilde gaan. Hij kon haar gelukkig gerust stellen en heeft haar verteld dat ik daar helemaal niet tegen ben en dat het gewoon een verrassing was om dat te horen. Hopelijk hoor ik nu snel iets van ze want het wachten begin ik echt helemaal zat te worden

15-7-2016

Net zelf gebeld met de levenseindekliniek. Het is inmiddels 30 geleden dat ik het gesprek heb gehad en volgens hun eigen jaarverslag is dan de wachttijd tot je een team krijgt maximaal 30 dagen. Ze konden mij vertellen dat ze het super druk hebben en worden overspoeld worden door aanmeldingen. Meer dan 200 per maand. Ze konden mij gelukkig ook vertellen dat er op 4 juli groen licht gegeven is voor mijn traject en dat ik zo snel mogelijk gebeld ga worden voor een afspraak. Het was mij wat onduidelijk of ik nu al aan een team ben toegewezen of dat dit nog moet gebeuren. Op mijn vraag of ik nu aan weken, maanden of jaren moest denken werd er aangegeven dat ik toch echt in weken moest denken en zeker niet in jaren.
Ik denk dat ik nog 2 weken aankijk en dat ik dan eens met de huisarts in gesprek ga of ze wat druk kan uitoefenen. Ik voel me vreemd: blij dat ik weer een stapje verder ben, heb immers groen licht, maar baal dat het allemaal zo lang moet duren. Denk trouwens dat het gezeur dat ik op dit moment bij ZBB ervaar ook niet echt helpend is voor mijn stabiliteit. Nu eens heel goed gaan denken wat ik met m’n verjaardag ga doen…