Ik ben Xamantha, inmiddels 39 en ik woon met partner en 3 katten in een klein Betuws gehucht.…

Het leven gaat in stapjes momenteel, en daar krijg ik steeds meer vrede mee.
Ik kook weer wat uitgebreider, maar kies gerechten die ik in de loop van de dag voor kan bereiden. Piepers laten zich ’s morgens vroeg ook prima schillen, heb ik gemerkt. Heus! Op dagen dat ik ontspannen ben probeer ik graag iets nieuws. Liefst als ik alleen thuis ben.

En vandaag voor het eerst in tijden zelfstandig naar therapie gereisd. Vooraf grondig gepland: lijstje gemaakt van de te zetten stappen van kwartier tot kwartier (normaal schakel ik daar Albert live voor in, maar die was de deur al uit).
Afspraak met mezelf om na therapie de winkelstraat te vermijden (‘o, leuke kaarten, even kijken kan best. En hee, mooi boek, even bladeren. Kan best nog even de Hema in’ etc etc totdat ik overprikkeld en dissociërend in de bus beland).
Het reizen ging goed, het gesprek was fijn. Een week pauze om recente ontwikkelingen te laten landen, daarna weer dagelijks aan de slag met het grote enge avontuur dat traumaverwerking heet.

En eenmaal thuis mocht alle planning overboord. Heel wild gedineerd met ontbijtgranen en in no time een spoor van koffiekopjes, losse sokken en kruimels gecreëerd.
Structuur zal nooit mijn vriendje worden. Af en toe een date is meer dan genoeg. Vindt m’n man ook.