Mijn naam is Tamara van Laarhoven en ik ben 40 jaar. Woonachtig in Tilburg met mijn twee grote…

Bloggen is erg nieuw voor mij maar ik ga proberen er een leuk, eerste blog van te maken.

Wie ben ik?
Mijn naam is Tamara van Laarhoven en ik ben 40 jaar. Woonachtig in Tilburg met mijn twee grote maatjes Jippie en Reus. Twee Kaninsche teckels van bijna 4 en 2 jaar. Soms vragen mensen wel eens of ik een hulphond heb… Uhm nee, niet voor de deuren te openen en dingen op te rapen (ze zijn 2.5 kilo dus dat gaat ze ook niet lukken hoor) maar ze zijn wel voor het psychische en sociale gebeuren voor mij hulphonden. Ik krijg zoveel onvoorwaardelijke liefde van die twee.

Maar waarom een hulphond?
Nou ik zit sinds 7 jaar in een rolstoel en ik heb een incomplete dwarslaesie die steeds meer op een complete begint te lijken.
Ik zal bij het begin beginnen en proberen het kort samen te vatten (lukt waarschijnlijk niet dus ga der maar voor zitten, hihi). Ik was verpleegkundige en was fanatiek met handballen en kreeg last van mijn rug, zoals zovelen in de zorg. Onderzoeken, fysiotherapie, foto’s, heel het medische circuit doorkruist. In 2005 kwamen ze er achter dat mijn ruggenwervels versleten waren en dat de orthopeed die met pinnen vast kon zetten en dat ik dan na wat revalidatie weer terug de zorg in kon en ook weer kon gaan handballen. Nou dat klonk natuurlijk als muziek in mijn oren. Ik zat namelijk al weken in de ziektewet en de wedstrijden en trainingen beleefde ik op de bank. Dus kom maar op dokter! Wanneer ben ik aan de beurt?

Operatie
Ik ben in februari 2005 geopereerd en tijdens de operatie heeft hij de pinnen verkeerd gezet en werd ik wakker met heel veel pijn. Vooral rechts in mijn been. Verder had ik veel krachtverlies vanaf mijn navel. Hij bleef/blijft beweren dat het operatietechnisch gezien goed gelukt is en dat ik maar moest gaan revalideren in het revalidatiecentrum Leijpark. Dus daar heb ik 2 jaar lang mijn stinkende best gedaan naast een paar uur werken per dag maar de pijn werd niet minder. Ik kon steeds minder.

Nogmaals een operatie
Na 2 jaar heb ik een second opinion gehad en daar vertelde ze dat de pinnen verkeerd stonden dus in 2007 zijn de pinnen eruit gehaald en had ik dus weer hoop op minder pijn en weer een normaal leventje. Maar helaas. Het kwaad was al geschied… Na zoveel pijn en krachtverlies verder ben ik in 2009 nogmaals geopereerd. Ze hebben toen een kooiconstructie in mijn rug gezet voor meer stevigheid omdat ik helemaal “in” mijn rug ging hangen…..Helaas had het niet het gewenste resultaat en ben ik als laatste hoop naar België gegaan.

Second opinion
Op krukken bepakt met mijn medisch dossier en vol goede hoop. Maar daar wist de arts mij al heel vlug duidelijk te maken dat ik, gezien de staat van mijn rug, niet meer kon lopen en dat ik nu puur op wilskracht op krukken kon lopen. Hij krabbelde iets op een briefje en zei: “Ga maar een rolstoel bestellen want je rug is zo kapot dat je nooit meer zult kunnen lopen”. Nou ik kan je vertellen, dan is de weg terug naar Tilburg heel heel lang!!!

Bevrijding
In de dagen daarna kwam pas ook een soort van “geruststelling” want ik was geen watje. Ik had echt pijn, mijn rug was echt kapot, ik stelde me niet aan. Want reken maar, als de dokter zegt dat het goed is gelukt en jij denkt of voelt daarbij iets anders, dan komen al heel vlug de reacties en blikken dat ze zich aanstelt of opmerkingen van: kom op, blijven oefenen! Dus de uitslag vanuit Gent voelde op een gegeven moment ook als een bevrijding.

Voor het eerst een rolstoel
Maar ja, toen moest ik verdere stappen gaan ondernemen voor mijn nieuwe rollende leventje! Kort daarna is mijn eerste aangepaste adl-stoel gekomen en die heeft de eerste 6 weken heel stil in de garage gestaan want ik dacht: “Daar ga ik echt niet inzitten hoor”.
Uiteindelijk heb ik heel, heel voorzichtig kleine “stapjes” gezet in de rolstoel, bv. een middagje Ikea, waar niemand mij kent, of ergens in een andere stad boodschappen gaan doen want ook daar was de kans klein om een bekende tegen te komen…
Maar ik merkte al heel vlug dat ik in die stoel een deel van mijn vrijheid terug kreeg en toen heb ik na een paar weken ook de stap gezet om in de rolstoel naar het werk te gaan. Die blikken (die je overigens nu nog steeds dagelijks krijgt) vielen tegen en waren zwaar. Ik was op het werk opeens die zuster in die rolstoel.

Nu, 7 jaar verder, kan ik zeggen dat ik veel geleerd heb en een hele brede rug heb gekregen maar daar het volgende blog meer over!