Graag wil ik me voorstellen als blogger op deze website. Ik ben Chantal van Birgelen, geboren op 13…

Het is zondag. De zon breekt langzaam door de wolken en m’n tuin ontwaakt in een bloemrijk geheel. Witte ranonkeltjes en margrietjes staan al volop in bloei. Het jonge groen is aan het opkomen uit de koude, natte grond. De lente is begonnen!
Lentegevoel
Maar helaas kan ik er nog weinig van genieten. Hoezeer ik ook mijn best probeer te doen. Het lentegevoel is er nog niet. Te lang zit ik thuis. Te lang heb ik niet veel kunnen doen. Laat staan om me voor de maatschappij weer eens nuttig te kunnen maken. De weken vliegen voorbij met fysiotherapie, thuisoefeningen en bezoek ontvangen. Niet bepaald een daginvulling voor iemand van 47 jaar. Maar toch moet ik het er nu helaas mee doen. Al 14 weken. En hoelang het nog gaat duren? Geen idee….na twee insulten door het slikken van een nieuw medicijn zijn m’n spieren zo verzwakt dat het maanden duurt eer alles weer is zoals het was.

Rijbewijs
Plots zie ik het bezoek voorbij het raam wandelen. Zoekend naar de ingang die bij mij net even wat anders is dan bij een normale woning. Eenmaal aan de thee kletsen we gezellig over de komende vakanties, het werk en de hobby’s. Hierbij vertel ik het minder goede bericht: de arts van het CBR heeft de gedachte om mijn rijbewijs tijdelijk in te trekken. Dat kunnen drie, zes of zelfs twaalf maanden worden. De reden is dat ik twee insulten heb gehad door nieuwe hartmedicatie. Ik baal. En zelfs stierlijk. Want het is behoorlijk frustrerend om een auto voor je deur te hebben staan, die je niet mag gebruiken. Een auto die voor mij alles was. Het gaf mij de vrijheid om te kunnen werken, boodschappen te doen, naar de schilderclub te gaan, vriendinnen bezoeken, filmpje te pakken en nog veel meer.

Scootmobiel
Onverwachts krijg ik van hen een aanbod om hun scootmobiel te lenen. Ik kijk vertwijfeld, wik en weeg en weet nog niet zo goed wat ik moet zeggen. Want er schiet vanalles door m’n hoofd. Een scootmobiel? Dat is toch alleen voor oudjes? No way! Daar krijg je me echt niet op! Maar ja, niet mobiel zijn is ook niet alles…..
Pfffff……lastig. En opeens rollen enkele waterlanders over m’n wangen. Ik weet niet waarom maar misschien is het het gevoel om weer een stapje terug te moeten doen. Ik kan het niet tegen houden en laat het ook maar gaan.
Langzaam probeert het bezoek op me in te praten dat het gebruik van een scootmobiel veel voordelen heeft: ik zou weer lekker erop uit kunnen zonder afhankelijk te zijn van anderen. Genieten van de buitenlucht zonder moe te worden. Weer m’n eigen boodschappen te kunnen doen. En nog veel meer redenen passeren de revue.
Mondjesmaat begin ik langzaam aan het idee te wennen dat een scootmobiel misschien toch wel een heel handig hulpmiddel kan zijn. Tijdelijk welteverstaan. Want mijn doel is om uiteraard m’n oude situatie terug te krijgen: lopen in m’n rollator en auto te rijden. Uiteindelijk hoor ik mezelf zeggen dat ik ermee akkoord ga. Het rationele wint het van het gevoel.

Overstag
En opeens gaat alles snel. De volgende dag staat de inklapbare, sportief uitziende scootmobiel al op de stoep. Onwennig stap ik erop om een klein proefritje te rijden op het rode, strak geasfalteerde fietspad wat voor m’n huis ligt. Wat ik niet had, gebeurde onverwachts toch: de mentale knop ging heel snel om toen ik erop zat. De scootmobiel ging onverwacht veel sneller en soepeler dan ik in eerste instantie dacht. En hij had ook nog eens een redelijk sportief uiterlijk. Wat ik weken terug nog niet had kunnen vermoeden werd nu een feit: een scootmobiel als vervoermiddel waarmee ik ook nog eens dolblij was!
Het hulpmiddel heeft me inmiddels heel veel plezier gebracht. Ik kan weer zelfstandig m’n boodschappen doen. Shoppen met vriendinnen en een terrasje nemen met mooi weer. Heerlijk! Wel merk ik dat mijn banksaldo significant is gedaald sinds ik de scootmobiel gebruik….maar so be it! Ik kan weer genieten!
En de balans is weer terug in het energie steken in het revalideren en daarnaast ook weer leuke dingen kunnen blijven doen. Want dat laatste was de laatste maanden ver te zoeken. Maar zoals de ergo stelde is dat aspect net zo belangrijk dan je in te spannen om weer zo snel mogelijk terug te kunnen keren in het arbeidsproces.

Behulpzame mensen
Wat ik ook heel mooi vind is dat mensen zo snel bereid zijn om je te helpen. Mits je maar goed aangeeft waar je de hulp bij nodig hebt. Wel blijf ik het lastig vinden om hulp te vragen. Maar in de situatie waarin ik nu verkeer, heb ik soms weinig keus. Dan moet ik wel. En het went gelukkig ook zolang je ziet dat mensen het graag voor je doen. Dat scheelt een hoop.

Omgeturnd
Mijn instelling is in elk geval veranderd als het gaat om het gebruik van hulpmiddelen. Het maakt niet zo veel uit wat het is of hoe het eruit ziet. Als het je energie oplevert om weer leuke dingen te kunnen ondernemen, dan zeg ik nu ook: lekker doen! En wat anderen er van denken….doet er niet toe. Het gaat er om wat jezelf ervaart en wat het je oplevert.