**op 23 november 2016 is Eelco, gesteund door zijn naasten, in alle rust overleden. Zijn euthanasiewens is op…

Laatste verjaardag

31-07-2016

Mijn verjaardag is voorbij. En ik kijk met heel gemengde gevoelens terug. Wat me wel heel erg opviel is dat de sfeer een stuk relaxter was als er alleen mensen aanwezig waren die allemaal op de hoogte waren. Als er iemand bijkwam die niet op de hoogte was, dan veranderde er iets.
Het is niet superdruk geweest, en een aantal mensen die ik heel graag had gezien kon helaas niet komen. Maar ze hebben allemaal aangegeven binnenkort langs te willen komen. Ik heb ze maar gevraagd daar niet te lang mee te wachten.
Terugkijkend moet ik zeggen dat het best wel oké was. Voor mij voelde het ook al als een afscheid van mensen. Het is wel heel laat geworden. Rond middernacht bijna iedereen weg. N. en I. waren er nog, waarbij I heerlijk op mijn kamer lag te slapen. En L. was er ook nog. L. is een vriendin van mij die ik al jaren ken, maar eigenlijk bijna nooit echt zie, vaak alleen op mijn verjaardag. Laat ik zeggen dat N en I om 4:00 weg gingen en het tot die tijd super gezellig was. L bleef logeren. Het was een leuke, maar voor mij ook wel wat verwarrende avond, en ik denk dat het ook komt door de alcohol (ik had al lang niet meer gedronken).

De dag na mijn verjaardag uitgeslapen. Daarna via een grote omweg over de kermis om L. naar het station te brengen. Op het station kreeg ik het best wel moeilijk. L. is op de hoogte en we wisten beiden eigenlijk 100% zeker dat dit de laatste keer zou zijn dat we elkaar zouden zien. We hebben elkaar een knuffel gegeven waardoor woorden overbodig werden. Ik ben daarna snel weggereden. Ik trok het eventjes niet meer.

Op weg naar huis voor mijn moeder een suikerspin gehaald. Ik kom al heel erg lang bij deze kraam op de kermis, namelijk de eerste dag van de kermis en de laatste of voorlaatste dag. En ik neem dan altijd de grootste suikerspin die ze hebben. Het is een traditie. De eerste dag praten we dan wat over de verwachting en opstelling van de kermis. De laatste dag over hoe de omzet was en of ze tevreden waren. Toen ik daar wegging zeiden ze dus tot volgend jaar. En ik zei eigenlijk uit een reflex ”ik zou er niet op rekenen”. Ze vroeg waarom niet, en ik heb toen heel kort het een en ander uitgelegd. Vreemd genoeg kreeg ik ook hier een positieve reactie. En ze was blij dat ik het haar verteld had, aangezien ze zich anders volgend jaar toch zeker had afgevraagd waar ik zou blijven.

Maar ik denk dat ik nu pas begin te beseffen wat voor moeilijke tijd ik tegemoet ga. Voor mij is het allemaal duidelijk en eigenlijk ‘oud nieuws’. In mijn hoofd ben ik al veel verder in het proces, maar voor veel mensen begint het nu pas te landen (om in de ggz term te blijven). Sommige mensen die het al weten realiseren zich nu goed dat onze contacten wel eens de laatste kunnen zijn. En ik ben nog steeds van plan om het voordat het zover is wereldkundig te maken. Dus deze situatie zal straks steeds vaker voorkomen. Ik heb heel eventjes gedacht om niemand meer iets te vertellen en er stiekem tussenuit te knijpen als het zover is. Maar dat voelt helemaal niet goed. Ik wil openheid en ik wil mensen de kans geven afscheid van me te nemen en me vragen te stellen zolang ik er nog ben. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik het effect dat dit op mij zou kunnen hebben erg heb onderschat. Echt heel erg heb onderschat. Ik ben niet bang te sterven, ik begin wel bang te worden voor het afscheid nemen van mensen, dat ik dat niet ga trekken. Ik wil sterk blijven, voor mezelf.