**op 23 november 2016 is Eelco, gesteund door zijn naasten, in alle rust overleden. Zijn euthanasiewens is op…

Onderhandelingen en onzekerheid
2-8-2016

Eigenlijk moet ik gaan slapen, want morgen heb ik het eerste gesprek met het team dat mij is toegewezen, of moet ik zeggen met mij zit opgeschept? Maar ik durf niet. Ik ben bang voor morgen. Bang dat ze gaan zeggen dat het toch niet kan. Het voelt alsof ik op examen ga. Gelukkig kan ik mijn verhaal kwijt bij X en bij L. Helaas zit N zelf eventjes in zwaar weer. Helemaal begrijpelijk, maar godver wat komt dat nu slecht uit. Wil gewoon tegen N aan kruipen en huilen, heel veel huilen.

3-8-2016

Net het gesprek gehad. Ging voor mijn gevoel helemaal niet goed. Ik was gespannen en vijandig. Vooral toen er voor mijn gevoel werd gezeurd over wat ik aan mijn gewicht had gedaan en ik zelfs eventjes de indruk kreeg dat er gedacht werd dat mijn psychische klachten wel eens daar vandaan zouden kunnen komen. Stom genoeg heb ik dit niet uitgesproken en nagevraagd. Ik weet niet goed wat ik er van moet vinden. Er is aangegeven dat ze mijn vraag begrijpen en reëel vinden. Maar ik denk toch twijfel te horen. Ook geen duidelijkheid over een termijn. Had ik ook niet verwacht maar valt me toch een beetje tegen. Heb over 14 dagen het volgende gesprek. Hopelijk kan ik dan opener en ontspannen zijn. Ik merkte dat ik het heel erg moeilijk vond dat mijn moeder erbij zat. Misschien de volgende keer toch maar zonder? Ook al kreeg ik de indruk dat ze willen dat ze er altijd bij is. Ook het feit dat ze mijn vader willen spreken zit me niet lekker. Ik bedoel niet dat ik bang ben dat hij dingen gaat zeggen die negatief zijn, maar omdat ik weet hoe erg het hem kan belasten.


Ik voel me zo kut nu. Wil het liefst naar N toe, maar daarvan heb ik nog steeds niets gehoord. Ik voel me alleen en hulpeloos. Ik ben nog steeds bang dat ik uiteindelijk niet geholpen ga worden en dat ik het toch zelf moet doen. Zoals ik heel vaak dingen zelf en alleen heb moeten doen. Ik weet het nu gewoon eventjes niet meer en zie heel erg tegen de rest van de dag op.
Ben mama terwijl ik dit typ aan het negeren, maar ben bang dat ik zo toch eventjes met haar moet praten en dat ik dan ga instorten.

Waarom is het allemaal zo moeilijk? Concreet heb ik het volgende meegekregen en onthouden:

over 2 weken de volgende afspraak

Ze willen dat ik een gesprek heb met een onafhankelijke psychiater

Ze willen me helpen (al zeggen ze niet duidelijk dat het door euthanasie zal zijn)

Ze willen een gesprek met heel de familie

Ze willen dat ik ze mijn oude blogs opstuur

Ze willen dat ik ook mijn actuele blogs opstuur

Ze willen dat mama een A4tje schrijft over mij en mijn leven.

Hopelijk vat ik het zo goed samen, maar zelfs als ik het niet doe dan nog is dit wat ik eruit meegekregen heb. Ik zie op tegen een gesprek met een psychiater, moet ik weer alles gaan vertellen.

Waarom is het zo moeilijk voor me? Vroeger had ik daar minder moeite mee, maar was dat dan omdat dat geen gevolgen had, dat het dan om een ervaringsverhaal ging? En nu gaat het om mijn dood (mogen). Ik heb echt de angst dat ik dit traject niet tot het einde ga volhouden.
Maar oké, 2 weken is te overzien. Hopelijk trekt N bij en kan ik met haar wat afleiding zoeken. Of zal ik toch gebruik maken van het aanbod van L om daar wat vaker mijn verhaal te doen. En gelukkig hebben we X nog waar ik altijd terecht kan met mijn verhaal, maar wat ik moeilijk vind omdat ik haar niet te veel wil belasten.

Ik heb geen idee of ik ze deze blogs eigenlijk wel wil toesturen. Want van de meeste weet ik al niet meer wat ik heb geschreven en in deze blogs staan al mijn angsten en twijfels. Dan zou ik ze moeten teruglezen en eruit halen wat ik denk dat schadelijk kan zijn voor mijn casus. En ik wil ze niet terug lezen, want dan haal ik de eerlijkheid en de ruwheid eruit.

Ik heb ook gevraagd of ik hierover mag/kan tweeten en bloggen. Kreeg een verdeeld antwoord. Met het antwoord ‘tweet en blog maar dat je hulp aan het zoeken bent’ kan ik niet zoveel. Dan kan ik net zo goed niet bloggen en tweeten, want als ik dat doe krijg ik 100% zeker de vraag wat voor hulp en dan zou ik dus moeten liegen. Lastig. Ik weet nog niet zo goed wat ik hiermee moet doen op dit moment.

Misschien alles nu maar laten bezinken en later eens over nadenken. Nu is het eerst belangrijk dat ik zorg dat ik deze dag een beetje goed ga doorkomen. Al heb ik nog geen idee van hoe ik dat moet gaan doen. Ik zie er erg tegenop.