Ik ben Xamantha, inmiddels 39 en ik woon met partner en 3 katten in een klein Betuws gehucht.…

De kamer is licht en wit, de sfeer vriendelijk en veilig. Ik lig op een massagetafel en ik ben helemaal ingepakt in lakens en een dekbed. Een kruik leunt tegen mijn voeten en een plak warme bijenwas bedekt mijn onderrug. Ik ruik kruidige massageolie. Ik ben compleet ontspannen en doezel wat weg. Ik voel verdriet, op een kalme manier.
Vlak naast me gaat een wekkertje af. Ik reik ernaar en zet het uit. Langzaam kom ik overeind en pel mezelf uit alle lagen los. Telkens komt het beeld van een vlinder in me op, een vlinder die uit haar cocon tevoorschijn komt.
Ik gaap, trek mijn shirt weer aan en vouw de lakens op. Dag kamer, denk ik, misschien zien we elkaar later weer.

Eenmaal buiten kost het me moeite om bij het gebouw weg te lopen. Het is zo’n fijne plek, er is zoveel moois gebeurd hier.

Eind vorig jaar was ik hier voor het eerst. Mijn hulpvraag: meer contact met mijn lichaam, aarden en ondersteuning van mijn proces in traumaland.
Dat was een enorme stap voor mij, want aangeraakt worden door een onbekende vind ik op z’n minst lastig.

In de eerste sessie deden we wat oefeningen. Ik schrok toen ik over een lijn moest lopen en bijna omviel. Duidelijker had mijn lijf het niet aan kunnen geven, ik was mijn evenwicht letterlijk en figuurlijk kwijt.

Later begonnen we voorzichtig met aanraken. Ik op mijn buik op de massagetafel, zij ernaast. Ze vroeg me waar ik haar aanraking kon toelaten. Mijn kuiten, dat was okay.
Ze vertelde bij elke beweging waar ze stond en wat ze ging doen. Ze vroeg of ik haar hand kon voelen en wat ik voelde. Voel je warmte, voelt het anders als ik mijn hand wat opschuif?
Ze rondde het af met het vasthouden van mijn voeten. Daarna pakte ze me in. Mijn eigen handdoek over me heen, een plak bijenwas op mijn rug en een kruik bij mijn voeten. En daaroverheen een wat zwaarder dekbed. Wederom heel zorgvuldig vragend of het goed voelde en heel precies beschrijvend waar ze stond en wat ze deed. Dat voelde veilig.
We spraken af elkaar de volgende week weer te zien, waarna ze een wekkertje naast me zette en de kamer uit ging. Ik mocht na-rusten.
Tijdens dat rusten voelde ik wat ik in elke komende sessie zou voelen. Een diepe ontspanning, emoties als verdriet en dankbaarheid. En heel veel troost. Het was zo bijzonder om even niet door te bikkelen, nu juist even verzorgd te mogen worden. Dwars door alle lagen ‘ik’ heen kwam het terecht bij het gebroken kind in mij.

In volgende sessies was er steeds meer aanraking. Ik was verbaasd hoe gemakkelijk dat ging. Voelde me zo veilig bij haar dat ik op een gegeven moment aan durfde te geven dat ik behoefte had aan huidcontact, dus niet door mijn kleding heen.
Van voelen en ervaren gingen we steeds meer richting massages. Ingepakt met alleen het stuk huid bloot waar ze mee bezig ging. Misschien klinkt het raar, maar toen ik het fijn begon te vinden blokkeerde ik even, dat was een grens met een oordeel eraan vast. Binnen deze veiligheid heb ik ook die grens over kunnen gaan. Het contact voelde ook zonder veel woorden heel goed. Ze voelde me zo goed aan en deze behandeling sloot naadloos aan bij wie ik ben en wat ik voel.
Het was helend deze behandeling, zoveel meer dan ik had verwacht. Een grote factor in het (ver-)dragen van het traumaproces, en met het verwerken van alles wat loskwam. Bakken verdriet dienden zich aan tijdens het na-rusten, ik heb op die tafel dingen dieper kunnen voelen en ook dieper kunnen verwerken.

Er is iets ontstaan in die maanden, ik ben zachter geworden voor mijn lichaam en respecteer het ook meer dan voorheen. Mijn levenslange boosheid op dat lijf laat ik stukje bij beetje varen. Ook dankzij de andere therapie, waarin ik inzicht in die boosheid heb gekregen. Ik was boos omdat mijn lijf zo goed meewerkte tijdens het misbruik. Verstandelijk wist ik al dat dat heel normaal is, maar nu kan ik het ook voelen en accepteren.

De behandeling bij deze therapeute (antroposofische fysiotherapie) heb ik inmiddels afgerond, dat voelde logisch. Ik heb die stap van afscheid zelf gemaakt, echt vanuit m’n gevoel. En merkte dat er daardoor ook geen verlatingsangst opkwam.
Het is ook fijn om te weten dat ik terug mag komen als ik daar behoefte aan heb.

En op dit moment heb ik een pauze in de andere therapie. Tijd om te bezinnen en te voelen waar ik naartoe wil, wat er nodig is. Valt perfect samen met de retraite die ik binnenkort mag doen.
Eerst uitrusten nu, dat heb ik verdiend (zo, wat is dat eng om te zeggen!).