Ik ben Xamantha, inmiddels 39 en ik woon met partner en 3 katten in een klein Betuws gehucht.…

Het stuk dat ik aan het schrijven was over afbouwen is inmiddels ingehaald door nieuwe ontwikkelingen. Zal ik eens proberen of ik een kort overzicht kan schrijven?

De opbouw richting afbouw was zwaar..
Ik startte met een hoge dosis diazepam, die mijn andere pammetjes vervangt. Van de ene verslaving in de andere, maar met een reden: diazepam breekt trager af in je lijf, zodat afbouwen minder schoksgewijs gaat. Zou moeten gaan.
De dosis werd verhoogd toen er toch heftige onttrekkingsverschijnselen optraden.
Na een tijd stabiliseerde ik.

Half pilletje eraf. Bam, daar lag ik weer. Doorbijten, vond ik. Een andere methode zoeken, vond mijn arts. Met op maat gemaakte pillen, waarbij in elk pilletje ietsje minder diazepam zit. Nog minder schoksgewijs dus.
Moeten we daar niet even mee wachten, vroeg ik. Nee, zei zij. Haar ervaring leerde dat er een reële kans was dat ik het bij elke mindering zo zwaar zou krijgen. Het afbouwen is een langdurig proces en dat moet wel vol te houden zijn.
Mijn verzekeraar zei nee. Geen vergoeding.

Een vriendin tipte me: praat eens met je eigen apotheker. Geen probleem, zei de apotheker, ik kan capsules voor je maken met een heel lage dosering erin. Aan de hand van een schema kun je dan zelf je dosering samenstellen. Een hele puzzel, maar ik heb een partner die goed is in puzzelen, rekenen en in medicijnen uitzetten.

De tijd die vooraf ging aan het starten met deze methode was ronduit kut. Een (te) hoge dosering van een middel is wel tijdelijk te verdragen, maar eist zijn tol als het te lang duurt. Ik liep rond als een zombie, had veel geheugenklachten, botste overal tegenaan en, de ergste factor in dit geheel: ik verkeerde in een constante toestand van agitatie. Ik was mezelf compleet kwijt.

Afijn, vandaag is het 14 dagen geleden dat ik startte met deze methode. Kalmpjes aan heb ik genoeg afgebouwd om op een stabiel niveau te belanden, merkte ik een dag of 5 geleden. Ik werd weer kalm, kon weer lezen en was weer meer mezelf. Een toestand om bewust van te genieten, want ook dit zou weer voorbij gaan.
Genoten heb ik! Op zaterdag lukte het om een middag met vrienden door te brengen en ontspannen te blijven. Daarnaast ook de paddenstoelenkraam op de markt geplunderd en daar op zondag een verrukkelijke soep van gemaakt (van de paddenstoelen, niet van de kraam).

Gisteren merkte ik voor het eerst dat het afbouwen nu echt is begonnen. Trillen, last van allerlei spieren, misselijk en huilerig. Braken. En ik had het koud, zo koud. Rond 20.30u lag ik in bed en sliep vrijwel meteen. Rond 23u kwam Albert thuis en wekte me even voor nachtmedicatie en insuline. Nog wat gelezen en voor mijn doen weer vrij snel in slaap gevallen.

Vroeg wakker vandaag. Meteen maar opgestaan. Ik voel me niet veel beter dan gisteren, wel een klein beetje. Tegen heug en meug een groene smoothie met flink wat havermout erin naar binnengewerkt en hoera, ondanks de misselijkheid lust ik weer koffie (de kop thee waar ik mee startte was lekker, maar ik had toch wel behoefte aan koffie).

Straks een belafspraak met de arts. Mocht ik me dan wat slechter voelen dan nu vraag ik om een dagje respijt, en anders houd ik het schema aan en gaat er morgen weer een halve milligram af.

De reis is nu echt begonnen. Angst en vertrouwen wisselen elkaar af.
Ik hoop dat het mee zal vallen, de komende maanden. Fingers crossed.

0