Ik ben Xamantha, inmiddels 39 en ik woon met partner en 3 katten in een klein Betuws gehucht.…

Inmiddels een kleine week verder met het pillenafbouwproces. Lees hier mijn vorige blog daarover.

Wat me echt verbaasd heeft is de schaamte die ik voel bij dit traject. Ik blog al jaren over heel persoonlijke en kwetsbare onderwerpen en vaak merk ik dat ik de schaamte echt voorbij ben. Of spaar ik mezelf daarin, zet ik mijzelf sterker neer dan ik ben? Zwijg ik over de dingen die me niet lukken? Ik weet het echt niet.

Wat ik in mijn vorige bericht niet benoemd heb is dat de hulp die ik krijg niet alleen uit gesprekken bestaat. Mijn proces wordt ondersteund door medicijnen. En dat zit me dwars, ik wil eigenlijk stoer genoeg zijn om het cold turkey te doen, ook al weet ik dat dat voor mij een ongezonde keuze zou zijn. Ik ben redelijk stabiel, maar wel op een laag niveau. Het evenwicht is best nog wankel.

De manier van afbouw die ik gekozen heb is het dringende advies van mijn arts: mijn dagelijkse xanax en dormicum (beide in hoge dosering) is vervangen door een vergelijkbare dosering diazepam. Een middel dat nog net wat verslavender is, maar als voordeel heeft dat het langzaam af wordt gebroken door je lijf. Als je dat gaat afbouwen zit er nog wat in je systeem en verloopt het minder schoksgewijs dan bij een kortwerkend middel.

De overgang van mijn oude pillen naar diazepam verloopt veel moeizamer dan ik verwacht had. Ik heb wel degelijk onttrekkingsverschijnselen van mijn vertrouwde pillen. Ik begin de dag bibberend, loop rond met een zwaar gevoel op mijn borst en middenrif, ben misselijk (daardoor verminderde eetlust en soms overgeven na het eten), heb knallende hoofdpijn, ik zweet, slaap slecht, droom heftig, ben onrustig en heb het de hele tijd ontzettend koud. Gisterenavond een soort fysieke paniekaanval gehad, ik weet niet hoe ik het anders moet omschrijven. Ik voelde geen angst maar mijn lijf gedroeg zich alsof ik middenin zo’n aanval zat.
Ik moet er niet aan denken hoe zwaar dit zou zijn geweest zonder de demping van diazepam.

Hier moet ik doorheen, het duurt even tot de spiegel van diazepam goed genoeg is. We beginnen pas met het afbouwen daarvan als mijn lijf tot rust is gekomen.
Het afbouwen zou over 8 dagen beginnen. Ik heb net m’n arts aan de lijn gehad. Advies: nog 2 weken op een iets verhoogde dosering blijven, dan pas verder kijken.

Ik wil zo graag een bikkel zijn. Doorpakken, snel afbouwen en zo snel mogelijk die troep uit m’n systeem werken. Vind mezelf best wel een beetje een loser, ik was toch zo sterk?

Er zit nu even niets anders op dan accepteren dat ik me rot voel en veel, heel veel afleiding zoeken. Ik sta veel in de keuken om gerechten te maken waar ik veel groente voor moet snijden. Ik redigeer een flinke bundel teksten van iemand anders en ik ben zowaar ook driftig aan het schrijven voor NaNoWriMo

En niet te vergeten: ik zit elke avond (onder een dikke wollen deken) in de tuin met ons zwerfpoesje op schoot. Voor haar een moment van aandacht, warmte en korte dutjes, voor mij een zenmoment. Ze is nog schrikkerig en bijt soms, maar het helpt als ik me zoveel mogelijk ontspan en haar laat merken dat het niet erg is als ze dat vanuit schrik doet, dat ik haar dan nog steeds lief vind.

Nog een laatste aanvulling: ik ben zo dankbaar dat Albert naast me staat en me steunt. Hij vond en vindt het plan om af te bouwen heel erg spannend. Best begrijpelijk als je mij mee hebt gemaakt in tijden dat ik te snel door mijn pillen heen was en ik koortsachtig het huis overhoop haalde, op zoek naar verdwaalde pillen. Hoe onredelijk ik kon schreeuwen op die momenten, hoe het leidde tot zelfbeschadiging en weglopen. Het vertrouwen dat ik het red zonder sedatieve houvast moet nog groeien, nee, dat groeit eigenlijk al. Weer een periode waarin hij een resterend stuk mantelzorg los mag laten. We doen dit samen. Niet als cliënt en zorgverlener maar als partners.
(ik weet dat je dit leest schat, ik hou zo ontieglijk veel van jou!)