Ik ben Xamantha, inmiddels 39 en ik woon met partner en 3 katten in een klein Betuws gehucht.…

Een paar weken geleden bedachten mijn therapeut en ik een extra manier om meer uit de exposuretherapie te halen: het opschrijven van het fragment waar we al heel wat sessies aan besteed hebben. Dit omdat ik merkte dat er nog veel heftigheid naar boven kwam als ik schreef over die gebeurtenis.

Het werkt, het doet iets!
We spraken af dat ik thuis zou schrijven en dat ik het in de spreekkamer voor zou lezen. Daar maakte hij een geluidsopname van.
In drie weken heb ik het fragment op papier kunnen krijgen. Het was behoorlijk triggerend en juist daarom bleef ik volhouden – als het iets losmaakt zit er beweging in en kan mijn hoofd steeds een stukje verwerken.
Onderweg hebben we het tempo aangepast omdat ik thuis dissociatieve fugues begon te krijgen: wegraken en vanuit die toestand dingen doen die ik me later niet meer herinner. Zo verdween er een stuk tekst waar ik hard aan had gewerkt. Iets in mij is doodsbang voor het zwart op wit zetten van nare details. Althans, dat denk ik. Ik heb geen contact met dit stukje van mij.

We hebben inmiddels twee opnames gemaakt en morgen maken we de derde. Tijdens die voorleessessies voelde ik weinig. Geeft niet, ze zijn vooral bedoeld om mee te oefenen. De echte exposure vond tijdens het schrijven zelf plaats.
Met de opname die we morgen maken ga ik thuis weer aan de slag: beluisteren tot er niets meer loskomt. Ik hoop dat dit geen weken meer zal duren, begin het beu te worden en er ligt nog zo veel te wachten.

Thuis ben ik ook door fotoalbums gaan bladeren. Confronterend. Het riep ook de vraag op of het misbruik echt op mijn 10e begon. Was ik misschien nog negen? Ben ik nog niet achter, maar ik kreeg wel helder dat het in 1987 al bezig was: ik was fan van een bepaalde artiest en zijn grote hit was in dat jaar. De dader bracht plaatjes uit tijdschriften voor me mee. Ik heb alleen geen flauw idee hoe lang ik fan ben geweest.
Ik zag ook het beertje waar ik mee sliep terug in een foto, en mijn bed. Ook dat riep details op. Die wil ik niet delen.

Ooit wil ik met Albert naar mijn oude woonplaats reizen. Ben er al eerder terug geweest, zowel in benevelde als nuchtere toestand. Nuchter voelde ik niets, helemaal niets. Ik hoop een volgende keer wél iets te voelen en daar een stukje verleden af te kunnen sluiten. Maar dat komt nog, het is nu nog te vroeg.