Ik ben Xamantha, inmiddels 39 en ik woon met partner en 3 katten in een klein Betuws gehucht.…

*deze tekst kan triggers bevatten*

 

Gisteren had ik mijn 3e sessie exposuretherapie.
Sessie 1 & 2 gingen over een belangrijk moment in de twee jaren waarin ik doorlopend seksueel misbruikt werd, namelijk de allereerste keer dat de dader mijn slaapkamer binnen kwam en me onteerde.

In sessie 1 heb ik dit fragment globaal verteld en vervolgens kwam de aandacht op het eerste stuk. Keer op keer vertellen, met steeds meer details.
Sessie 2 verliep hetzelfde, maar nu met de focus op het tweede stuk, waarin de dader dingen met mij deed. Loodzwaar vond ik dat. Nooit eerder had ik deze details aan iemand verteld. Maar met de methode van telkens opnieuw vertellen en overschakelen naar grote lijnen als de spanning te hoog opliep, lukte ook dit. Veel details kwamen ook vanzelf op. De kleur van zijn kleding, hoe zijn stem klonk, welke fysieke reacties het bij me opriep.
En vervolgens luisterde ik de dagen tot aan de volgende sessie elke dag naar de geluidsopname.

Het derde en laatste stuk van dit fragment kwam gisteren aan de orde, waarin ik dingen bij de dader moest doen.
Ik wilde niet. Ik wilde een handvol pillen nemen, een joint roken en diep wegkruipen onder mijn dekbed.
Maar ik ging. En met mijn ogen dicht vertelde ik het hele verhaal aan één stuk, compleet met alle weerzinwekkende en angstaanjagende details. Dat ging niet vanzelf, ik had de therapeut er hard bij nodig. Hij peilde telkens het spanningsniveau, stelde vragen die me hielpen om nog meer details los te krijgen. Ik hoorde zelf hoe ik steeds meer vanuit het perspectief van een 10-jarige vertelde, met bijbehorend idioom. Ik heb de sessie nog niet terug geluisterd, maar het zou me niets verbazen als mijn stem ook anders klinkt. Wederom een fikse herbeleving in een veilige setting, met veel vertrouwen in de man die me er doorheen loodste. Kalm, bemoedigend, geruststellend en met volle aandacht voor mijn welzijn.

Wat ik vertelde was walgelijk en extreem kwetsbaar. Ik geloofde zelf haast niet dat ik dit aan iemand zat te vertellen. Maar waar ik in de vorige sessies nog bezig was met vragen als ‘gelooft hij me wel’, ‘hoe komt dit over’ en zelfs ‘hij zal toch niet opgewonden raken van mijn woorden’, voelde ik nu vooral vertrouwen. In hem, maar ook in mezelf: bij elke drempel die ik nam groeide mijn vastberadenheid om door te gaan met vertellen. Ik voelde kracht.
Toch was er weer een grote opluchting toen de therapeut voorstelde om het hierbij te laten, voor dit moment.
Terwijl ik naar buiten liep daalde er een gevoel van overwinning op me neer. Een doorbraak!

Ik voel heel sterk dat dit de methode is die werkt voor mij. Ik ga door op deze ingeslagen weg. Ik merk ook al effect. Dit fragment is minder eng geworden om naar te kijken. En nu ik alle details ken, zie ik dat mijn participatie lang niet zo groot was als ik vreesde. Ik vroeg er écht niet om.
Nog een frappant detail dat ik wil benoemen: de dader bedankte me na afloop. Are you kidding me? Een kind van tien bedanken nadat je haar aangerand hebt? Ik vermoed dat hij het die hele twee jaar voor zichzelf goed heeft gepraat. En mij telkens gewezen heeft op mijn aandeel zodat ik uit schaamte of schuldgevoel zou blijven zwijgen.

De komende week ga ik aan de slag met de opname van deze sessie. De week erna ga ik het verhaal op papier zetten en eventueel naar wat foto’s uit die tijd kijken. Dan een weekje vrij en in augustus de volgende sessie. Dan keren we even terug naar dit fragment om te zien of het echt tot rust is gekomen. Geen idee hoe lang deze therapie gaat duren.
Op de foto zie je mijn hulptroepen: de knuffel die meereist in mijn tas, mijn telefoon die de geluidsopname maakt, m’n waterfles die ik vasthoud tijdens een sessie omdat koffie drinken met gesloten ogen niet zo praktisch is, en het boekje waarin ik elke dag na het beluisteren van de opname een paar zinnen opschrijf over wat me opviel. Je ziet overigens ook een stuk van de krabpaal van m’n katten, maar die voegt verder niets toe 😉

Misschien vraag je je af waarom er zoveel triggerende details worden opgeroepen en waarom je iemand aan zoveel ellende bloot zou moeten stellen.
Ik ben geen deskundige, maar heb er wel mijn gedachten over: de herinnering wordt zo levendig mogelijk gemaakt zodat je tot een herbeleving komt. Je gaat dwars door het mechanisme van vermijding heen. En merkt dat je de herbeleving overleeft, telkens opnieuw. Zo durf je steeds een stapje verder en geef je je hele systeem van herinneringen, emoties en denkprocessen de mogelijkheid de gebeurtenissen te verwerken door gewenning en vertrouwen in je eigen draagkracht.
Het is, mijns inziens, een confronterende en belastende methode. Rauw, pijnlijk, zwaar. Maar met een therapeut die je durft te vertrouwen, iemand die het proces scherp in de gaten houdt en die jou met volle aandacht begeleidt kan het trauma’s die vastzitten en ingekapseld zijn toegankelijk maken.
Ik zou lotgenoten dit niet als eerste keuze aanraden. EMDR kan net zo effectief zijn en is een stuk minder belastend.

Stapje voor stapje bewandel ik dit pad, bevrijd ik mezelf beetje bij beetje van de kwetsingen die ik al zo lang bij me draag. En blog ik over dit proces, want ook dat helpt.

Dankjewel voor het lezen.