Ik ben Xamantha, inmiddels 39 en ik woon met partner en 3 katten in een klein Betuws gehucht.…

Screenshot_2016-06-30-04-36-02Tien dagen geleden had ik mijn eerste sessie imaginaire exposuretherapie, gericht op traumaverwerking. Daar schreef ik uitgebreid over in mijn vorige blog.
Morgen de volgende sessie.

Ik merk dat ik behoefte heb aan wat overzicht en dat ik de lezers van mijn blog graag op de hoogte wil houden van de voortgang. Voorafgaand aan deze therapie heb ik gezocht naar ervaringen van anderen en ik vond haast niets dat (in het Nederlands) over specifiek deze therapie ging. Misschien is het hoogmoed, maar ik hoop dat ik andere zoekenden een inkijkje kan geven.
Natuurlijk ervaart ieder zo’n proces op een eigen manier en zal ook de insteek per therapeut verschillen.

Ik ‘mocht’ dus aan de slag met deze geluidsopname van de sessie. Elke dag trek ik me terug op een rustig plekje om een half uurtje te luisteren. Ik heb wat geëxperimenteerd met ontspanningsoefeningen vooraf of achteraf, heb ook elke dag een paar zinnetjes schreven over wat me opviel.
Op dag 1 klapte ik dicht. Ik zat de tijd uit, voelde eigenlijk alleen maar irritatie over mijn eigen stem. Dag 2 was ontzettend heftig. Het lukte me, met veel moeite, mijn ogen het grootste deel van de tijd gesloten te houden en open te staan voor de emoties die vrijkwamen. Een nog net te verdragen herbeleving, maar wel ver over de grens van 85 die we tijdens een sessie hanteren. Ik zag de kamer, ik voelde fysieke reacties en moest af en toe mijn ogen openen om terug te gaan naar het nu. Het nu waarin ik veel angst ervaar, maar waarin niemand me bedreigt of misbruikt.
Op dag 3, die net zo intensief was, kwamen veel details aan de oppervlakte. Gek genoeg ook details die niet bij deze herinnering horen. Het ene moment lag ik in het houten bed in mijn gele kamer, het andere moment was er opeens mijn blauwe kamer, mijn kamer met de houten muur, zelfs ziekenhuiskamers kwamen voorbij.
Op dag 4 en 5 waren er details die ik niet wil benoemen, maar die me de nachten erna telkens uit bed jaagden.
Tussendoor heb ik een dag vrij genomen van het huiswerk.
En inderdaad, de laatste paar dagen ben ik rustiger als ik naar de opname luister. Ken hem ook bijna woordelijk uit m’n hoofd. Ik vraag me af of ik vooral gewend ben geraakt aan de opname of echt minder angst ervaar bij deze herinnering. We gaan deze herinnering nog twee keer behandelen, dus ik denk dat ik wel zal merken hoe het zit.

Ik ervaar deze behandeling als de meest intensieve die ik in mijn hele carrière als cliënt heb ervaren. Er zijn wel therapieën geweest die zwaar en belastend waren, maar die gingen over het veranderen van gedrag en gedachtepatronen.
Na elke luistersessie ben ik uitgeput en moet ik weer even landen. Meestal praat ik even met Albert en zoeken we daarna samen ontspanning en afleiding.

Wat ik verder lastig vind is dat ik naar binnen gekeerd ben en mijn grenzen stevig moet bewaken, terwijl er onder die vermoeidheid weer wat initiatief begint te bloeien. Ik vermoed dat de depressie op z’n retour is, maar zeker weten doe ik het niet. Het maakt ook niet uit.

Morgen sessie 2. Ik ben bang, maar ik ga er weer voor!