Hallo allemaal,Ik zal mijzelf voorstellen mijn naam is Charissa Fens, ik ben 22 jaar en ik woon in…

Zo plaats ik een blog en dezelfde avond nog ontvang ik bericht dat al weer zoveel veranderd. Ik krijg reactie van een van de bedrijven die ik benaderd heb voor een stage plek. Ik ben blij maar er ontstaat ook een dilemma. Na overleg heb ik ervoor gekozen in mijn 1ste contact niet aan te geven dat ik een beperking heb. Om de simpele reden dat mijn ervaring hiermee niet goed is. Mensen hebben op die momenten al zoveel vooroordelen dat een gesprek lang niet altijd meer mogelijk is.

Natuurlijk wil ik wel open zijn maar het is wel zo eerlijk dat je in eerste instantie een eerlijke kans krijgt om in gesprek te gaan. De volgende dag gaat het in de les persoonlijk ondernemerschap over de win-win situatie maar ook over de verliezer-verliezer situatie. Wie heeft er een dilemma is de vraag. Nou die heb ik wel de opties die ik nu heb leg ik voor.

· Nu als nog gelijk aangeven dat ik een beperking heb met het risico dat het bedrijf het om die reden niet ziet zitten. Zonder dat ze mij überhaupt gesproken hebben en ik uit kan leggen wat ik allemaal wel kan.
· Wachten en gewoon een afspraak maken, dit heeft niet mijn voorkeur omdat je mensen voor het blok zet. Mijn ervaring is er ook niet goed mee. Toen ik eerdere telefonisch reageerde op een vacature en uitgenodigd werd kreeg ik niet meer de tijd aan te geven dat ik een beperking heb. Toen ik een dag later bij dit gesprek aan kwam zag de betreffende man dit gelijk. Zijn reactie is niet bepaalde tactisch te noemen. Oh jij ziet niets dat gaat hem niet worden hoor!

Er ontstaat in de les een gesprek dat mijn nieuwe inzichten geeft. Iedereen is het er eigenlijk wel over eens dat ik het beter wel nu aan kan geven. Maar dat er wel verschillende manieren zijn om dit te doen. Het te melden maar tegelijkertijd ook positief te zijn over wat ik eigenlijk allemaal wel bereikt heb en dat het mij niet tegen houdt. Een klasgenoot komt ook met de terechte opmerking: Wat als ze het al lang weten? De meeste bedrijven zoeken nou eenmaal mensen op internet. En als je mijn naam intypt kom je uit bij mijn blog.

Uiteindelijk weet ik wat mij te doen staat er is ook een derde optie waarvan ik mij in eerste instantie niet bewust was. Een middenweg , ik ga contact opnemen eerst de afspraak maken. Als die afspraak er is en we dus al contact hebben gehad dan zal ik nog voor het gesprek melden dat ik een visuele beperking heb. De reactie zal dan bepalend zijn.

Zo gaat het ook ik geef aan voor welke periode mijn stage is. Waarop de reactie volgt dat ze graag een gesprek willen inplannen. Voor mij het moment als nog mijn beperking aan te kaarten. Ik had heel veel reacties verwacht maar deze niet: ‘’Wat fantastisch dat je ondanks je visuele beperking zo goed kunt functioneren. Dat maakt mij alleen maar nieuwsgieriger naar je. Om af te sluiten met we gaan elkaar sowieso ontmoeten’’

Vorige week reis ik dan ook naar Doetinchem samen met geleidehond Woody. Een reis die zo’n anderhalf uur duurt en bestaat uit twee verschillende bussen en treinen. Een totaal onbekende reis maar het komt goed ik vertrouw op Woody en op stations zijn altijd wel mensen te vinden die even willen helpen. Het gesprek verloopt goed 11 april zal ik starten met mijn stage.

Een hele opluchting omdat ik deze stage moet afronden voor de zomervakantie om te mogen starten met mijn 3de jaars stage.

0