**op 23 november 2016 is Eelco, gesteund door zijn naasten, in alle rust overleden. Zijn euthanasiewens is op…

**Vanaf 20 april is Eelco een dagboek bij gaan houden, waarin hij kwijt kon wat hij tijdens het euthanasietraject niet online kon of mocht delen. Op zijn verzoek worden deze teksten nu geplaatst.
Hierbij het eerste dagboekfragment.**

De beslissing
20-04-2016

Afgelopen zondag de beslissing genomen. Ik ben klaar met mijn leven. Al een lange tijd denk ik er zo over. Dat is niets nieuws. Een aantal maanden geleden eigenlijk al de keuze gemaakt om een goede manier te zoeken om uit dit leven te stappen als het niet beter zou gaan of gaan wennen. Het is niet beter gegaan en wennen doet het helemaal niet.

Maandag de huisarts gebeld om een afspraak te maken dit te bespreken. Helaas was er wat onduidelijkheid. Ik bespreek namelijk elk jaar mijn standaard wilsverklaringen (euthanasie, volmacht, behandelverbod en voltooid leven) en de huisarts wilde weten of dit de reden van mijn verzoek was. Toen ik aangaf dat dit niet zo was kon er een afspraak gemaakt worden voor dinsdag.

Dinsdag zat ik om 11:00 bij de huisarts. Het was een heel erg fijn en open gesprek. Mijn huisarts begreep mijn wens en was ook niet verbaasd. Wel gaf ze meteen aan zelf de euthanasie niet te kunnen uitvoeren. Ik heb een jonge huisarts, en euthanasie bij niet lichamelijk ondraaglijk lijden is nu eenmaal een zeer risicovol onderwerp. Ik begreep dit, sterker nog ik wist dat ik dit antwoord zou krijgen. De dag dat mijn huisarts namelijk in de praktijk kwam werken (met als doel deze van mijn oude huisarts over te nemen) heb ik een gesprek met haar gehad en haar gevraagd hoe ze tegenover dit onderwerp stond.

Gelukkig is mijn huisarts wel bereid om mij gedurende heel het traject te begeleiden en ondersteunen waar nodig. “Als ik 2 jaar voor mijn pensioen had gezeten dat ik het wel gedaan”. Fijn om duidelijk te weten waar we beiden staan. Zoals ik al zei, ze snapt mijn wens en staat erachter. Fijn, dit zal een stuk schelen als de levenseindekliniek, waar ik me nu dus toe moet wenden, bij haar alle informatie gaat opvragen.

Om 11:45 ga ik weg. Ja dit leest u goed. Ik heb 45 minuten met de huisarts gepraat. Ze nam echt de tijd voor me. Ik kon ook zien dat ze het er moeilijk mee had. Fijn dat ze een echt mens is en dit ook durft te laten zien.
Ik ga eventjes langs mijn ouders. Mijn moeder is helemaal op de hoogte. Mijn vader op dit moment nog niet, maar natuurlijk weet hij dat er iets speelt.

Om 14:00 een afspraak met mijn psycholoog. Hier zie ik erg tegenop. Niet om het hem te vertellen, ook voor hem is mijn wens geen nieuws en ik weet dat hij het zal begrijpen en me hierin ook zal (onder)steunen. Nee, ik zie op tegen de problemen die ik voorzie met het beleid van de organisatie. Ik heb dit bij Elmira van dichtbij mee gemaakt en dit stemt mij weinig hoopvol.

Mijn psycholoog reageert precies zoals ik had verwacht. Ik vraag hem wat het protocol omtrent euthanasie op dit moment is en hij gaat het meteen opzoeken. Het blijkt niet te bestaan. Heel het woord schijnt niet voor te komen in de protocollen en handboeken. Hij belt een collega, die verwijst naar het protocol ‘suïcide en hulp bij zelfdoding’. Dit zijn toch wel echt verschillende dingen dan euthanasie, zowel wettelijk als gevoelsmatig. Hij stelt voor de vraag neer te leggen bij de geneesheer-directeur.

Ondertussen spreken wij af dat alle communicatie via mijn psycholoog verloopt. Laten we eerlijk zijn, hij kent mij van iedereen binnen de GGZ het beste en het langste. Ik ben blij met dit voorstel. Hopelijk is dit voor alle betrokken partijen acceptabel.