**op 23 november 2016 is Eelco, gesteund door zijn naasten, in alle rust overleden. Zijn euthanasiewens is op…

1-10-2016

Groen licht?

Ik weet het, het is lang geleden dat ik heb geschreven. Ik kon mij er niet toe zetten. Ik zal een kleine samenvatting geven van de afgelopen 2 weken.

De psychiater ziet dus geen bezwaren, Hij vindt me wilsbekwaam en ziet het lijden. Hij is van mening dat ik uitbehandeld ben. Hij vindt dat ik er alles aan gedaan heb om verbetering in mijn situatie te krijgen. Het feit dat ik in het verleden langdurig intensieve therapie heb gevolgd (namelijk 1,5 jaar lang full-time) en het feit dat ik ook binnen de GGZ-breburg in verschillende teams ben besproken vond hij heel belangrijk. Ook het feit dat ik eigenlijk sinds mijn 3de jaar altijd een of andere vorm van hulp heb gehad gaf volgens hem wel aan dat de kans dat het “vanzelf” overgaat niet bestaat. De uitgebreide diagnostiek die ik bij de Viersprong heb laten uitvoeren was volgens hem ook van belang. Ook het feit dat ik uitgebreid en multidisciplinair onderzocht ben bij 2 verschillende obesitasklinieken droeg bij aan zijn overtuiging dat ik echt alles heb gedaan wat binnen mijn mogelijkheden lag.

Verder ben ik gebeld door de kliniek. Een dag te vroeg, we hadden een bel afspraak staan op vrijdag en ze belde donderdag. Waarschijnlijk met goede bedoelingen, maar bij mij gaf het meteen stress. Ik had voor vrijdag mijn voorzorgen genomen, geen andere afspraken en mantelzorg op standby. Dan een dag te vroeg bellen terwijl ik ook nog eens lag te rusten werkt niet echt positief op mijn informatieverwerking. Gelukkig was mama bereikbaar en heb ik haar ook gevraagd de dag erna eventjes te bellen en na te vragen of ik alles nu wel goed begrepen had.

Ik had vooral moeite met het feit dat er nog een gesprek nodig is met mijn naaste. Terwijl ze eigenlijk meteen aangeven dat het gesprek geen invloed gaat hebben op hun beslissing. Vooral toen ik zelf maar moest kijken of ik wilde of mijn zus erbij zou zijn snapte ik het niet meer. Ik bedoel: of je wilt informatie die je nodig hebt en dan is ze erbij, of je hebt dat niet nodig en dan ga je haar (onnodig) belasten. Om eerlijk te zijn denk ik dat dit gesprek waar dus mijn ouders en zus bij zullen zijn al het begin is van een stukje “nazorg” want ik kan me geen enkel andere reden bedenken waarom dit nodig is. Oke, als ik eerlijk ben kan ik dat wel, ik kan me voorstellen dat in veel gevallen het onderwerp nogal gevoelig ligt en dat dit misschien voor familieleden dan de eerste keer is dat ze er echt over kunnen praten en hun vragen kunnen stellen over de manier van uitvoeren en zo, maar ja bij ons is dat dus eigenlijk overbodig.

Ik had begrepen dat mijn arts op dit moment op vakantie was en dat de verpleegkundige dus alleen dat gesprek gaat voeren. Voor mij bevestiging dat het gesprek dus voor de checklist is, het vinkje familie gesproken kan worden afgevinkt.

Ook heb ik begrepen dat op dit moment dingen naast elkaar aan het lopen zijn. De gesprekken die ik eventueel verder nog moet hebben met de mensen van de kliniek en het traject van de SCEN-arts (Steun en Consultatie bij Euthanasie in Nederland, red) . Zover als ik begrepen had uit het verhaal is of gaat mijn aanmelding de deur uit. De SCEN-arts is eigenlijk nog het laatste “obstakel”, officieel geeft die een advies, maar dat wordt in 99% van de gevallen wel opgevolgd. Wel is er tegen mij gezegd dat in het geval de SCEN-arts een negatief advies zou geven, waar ze niet vanuit gaan, dat het hun probleem is en zeker niet het einde van het traject hoeft te betekenen.

Ik krijg steeds meer het gevoel dat we nu echt bezig zijn met het papierwerk op orde krijgen en dat de beslissing om mijn euthanasie te gaan uitvoeren al genomen is door de arts. Het is alleen zo jammer dat ze dat niet rechtstreeks tegen je zeggen. Ze laten het merken, tussen de regels door kan je het oppikken, maar ze zeggen het niet duidelijk en rechtstreeks. Ik snap dit ook wel hoor, je wilt nu geen belofte doen die je niet kan houden en aangezien het zo ingewikkelde materie is wil je een slag om de arm houden.

Verder heb ik, maar dat weet u waarschijnlijk al, ervoor gekozen om een blog te schrijven waarin ik aangeef dat ik in dit traject zit. Het was een moeilijk blog om te schrijven, omdat ik natuurlijk al een half jaar ermee bezig ben en de meeste lezers van niets weten. Ik moest heel erg oppassen dat de toon niet te luchtig zou worden. Ik denk om eerlijk te zijn dat het een van mijn beste blogs tot nu toe is geworden.

De reacties op het blog hebben mij wel een beetje overvallen. Ik heb mijn blog (zoals ik met alle blogs doe) ook op Twitter en Facebook wat aandacht gegeven. Is door diverse mensen opnieuw gedeeld. Wat trouwens erg positief was voor de bezoekers aantallen van BroedPlaatsZ. Wat mij vooral heel erg raakte is dat er geen enkele negatieve reactie tussen zat. En dat ik (privé)berichtjes krijg van mensen die ik helemaal niet ken. Vooral mensen uit de vriendenkring van mijn zusje en Xamantha reageren veel. Vind het trouwens echt heel erg stoer van ze dat ze het hebben gedeeld met hun netwerk. Hopelijk geeft hun netwerk net zoveel steun aan hun straks als ze nu aan mij doen.

Ben ook benaderd voor een tv programma van een lokale omroep. Denk dat ik op hun aanbod inga om te komen vertellen over psychisch lijden. Nu alleen mama zo gek krijgen dat ze meegaat, want ik denk dat het zoveel sterker kan worden als een naaste ook wat vertelt. En natuurlijk kan ik dat filmpje dat op de website gaan gebruiken.