**op 23 november 2016 is Eelco, gesteund door zijn naasten, in alle rust overleden. Zijn euthanasiewens is op…

Onrust en overwegingen

2-5-2016

Net gebeld door mijn psycholoog, hij is benaderd door de levenseindekliniek. Hij gaf aan van mijn wens af te weten en erachter te staan. Hij moet nu het een en ander op schrift zetten en dat dan faxen (wie gebruikt er vandaag de dag nog een fax??).
Zoals altijd krijg ik zelf eerst te lezen wat er verzonden gaat worden zodat ik mijn op- en aanmerkingen nog kan geven. Hij gaf wel aan de de persoon van de levenseindekliniek vroeg waar het ondraaglijk lijden precies in zit. Is moeilijk uit te leggen, maar hopelijk gaat het me toch lukken.
Voor mij is het de combinatie van alles, en het uitzichtloze. Ik zal nooit meer beter worden en het zal alleen maar slechter gaan en ik zal steeds meer afhankelijk worden van anderen. En dat is voor mij ondraaglijk.

7-5-2016

Het lijkt wel of mijn lichaam heeft begrepen dat er een keuze is gemaakt. Alle pijn en ongemak komen veel harder binnen. Geen idee hoe dit zo kan. Misschien omdat ik voor mezelf de keuze heb gemaakt binnenkort te sterven, ik niet langer hoef te doen dat het echt niet zo slecht gaat? Ik weet het niet. De euforie van de eerste dagen is nu wel weg, toen gaf de beslissing me heel veel rust. Ik durf zelfs te zeggen dat ik een aantal dagen “gelukkig” was.

Nu komt de onrust terug. Onrust over alles wat ik voor mijn gevoel moet gaan regelen, de alles overheersende angst dat mijn verzoek afgewezen zal worden en ik alsnog over moet gaan tot zelfmoord. De angst dat ik het niet kan volhouden tot ik een uitslag heb en mezelf in een zwak moment van het leven zal beroven op een manier die niet bij mij past en voor mijn nabestaanden nog moeilijker te verwerken zou zijn. Want ik ben er wel achter waarom ik het op deze manier wil doen. Ik ben bang voor de pijn, bang dat het mislukt, maar het meeste bang wat ik mijn nabestaanden aan ga doen. Vooral I, het zoontje van N. Dat ik zelf dood wilde is al lastig genoeg voor hem denk ik zo, maar als ik voor een trein zou stappen of van een flat zou springen, dat zou hij denk ik nooit kunnen begrijpen en dat wil ik hem, maar ook anderen niet aandoen.
En nu ik dit zeg ben ik heel bang dat ze dat tegen me gaan gebruiken, want zolang ik deze gedachten nog heb, is het dan wel ondraaglijk genoeg? Zou als het echt ondraaglijk is, ik niet er alles voor over hebben om het te stoppen, ongeacht de gevolgen voor andere mensen?