**op 23 november 2016 is Eelco, gesteund door zijn naasten, in alle rust overleden. Zijn euthanasiewens is op…

Gesprekken, afwachten en onzekerheid

11-5-2016

Vandaag weer gesprek met mijn psycholoog. Gisteren heeft hij mijn moeder gesproken. Die afspraak was al gemaakt voordat hij wist dat ik dit traject in gang had gezet. Ze hebben een goed gesprek gehad en hij heeft eigenlijk ook niets nieuws gehoord, behalve dat hij geen idee had dat mijn moeder zo vaak langs moest komen omdat het niet meer ging, en dat de lichamelijke achteruitgang groter was dan hij dacht.
We hebben samen besloten dat we er misschien toch goed aan doen nu al een psychiater op de hoogte te brengen van wat er allemaal speelt. Na overleg besloten niet de psychiater te vragen die mijn medicatie destijds heeft gedaan. Hoewel het een prettig persoon was sprak ze Nederlands met een behoorlijk accent en had soms moeite met de taal. Ik vind dit onderwerp te belangrijk om ook maar een beetje onduidelijkheid te hebben.
Uiteindelijk zijn we uitgekomen op een andere psychiater. Toevallig ook de geneesheer-directeur. Over 2 weken een afspraak. Ik ben er erg zenuwachtig voor. Ik verwacht niet dat hij zal staan te juichen, maar ik hoop dat hij het oordeel van mijn psycholoog en mijn wens op waarde weet te schatten en in ieder geval niet actief gaat tegenwerken. Voor de rest heb ik mijn grootste angst van dit moment kenbaar gemaakt. Namelijk dat ik heel bang ben dat ik niet de energie heb om heel het traject uit te zitten en alsnog zelfmoord zal plegen terwijl alles loopt.

13-5-2016

Ik merk dat het afwachten me steeds moeilijker afgaat. Ik merk ook dat ik heel erg de behoefte heb om over mijn beslissing te praten, maar ik weet niet met wie. Mijn moeder wil ik niet belasten, N. ook niet. En voor de rest, tja, het is ook nog allemaal zo onzeker en in de toekomst.
Ik merk ook dat ik dingen wil gaan voorbereiden. Maar kan ik dat nu al wel? Niet wetende of het gaat zoals ik wil of dat ik uiteindelijk toch zal overlijden door zelfmoord. Wel heb ik besloten mijn hersenen na te laten aan de hersenbank. Die papieren moet ik het weekend maar eens op m’n gemak gaan invullen. Het liefst zou ik nu ook met een uitvaartondernemer praten, om in beeld te krijgen wat er allemaal mogelijk is en extra geregeld moet worden. En, ook niet onbelangrijk, wat dat allemaal gaat kosten. Ik denk dat het voor mij ook een manier is om het gevoel van controle te houden, want dan ben ik ermee bezig, in plaats van maar afwachten.

14-5-2016

Vandaag een heel fijn Whatsapp-gesprek gehad met Xamantha. Het was fijn om met iemand anders dan mijn moeder hierover te kunnen spreken. Ook voor het eerst geuit hoe verschrikkelijk moeilijk ik het vind om Broedplaatsz achter te laten, maar als zelfs dat niet meer genoeg is om te blijven leven…..

0