BroedplaatsZ is niet ‘alleen maar’ een plaats waar zorggebruikers hun ervaringen delen. U deelgenoot maken van hun dagelijkse…

23 november 2016 is een memorabele dag. Nu nog zit er een knoop in mijn maag als ik er aan terugdenk. Die dag werd ik wakker met de gedachte: “Vandaag is het zover, ik moet blij zijn voor Eelco”. Ik heb het de hele dag geprobeerd, om blij te zijn, maar het lukte me totaal niet.

In de ochtend met mijn ziel onder mijn arm rondgelopen, me afvragend hoe het met hem zou zijn, wat zijn gedachten waren, kortom, die hele Eelco zat in mijn hoofd.

Toen ik hoorde dat in de middag het uur u zou aanbreken, heb ik een vriendin gebeld die zo lief was om samen met mij naar De Abdij van Koningshoeven te gaan. Even een kaarsje opgestoken voor Eelco en zijn familie, maar ook in zijn naam een schaal bitterballen gegeten. Hij vond die tenslotte de aller, allerlekkerste van de hele omtrek. Nou, ik kan u vertellen, ze smaakten nergens naar. Mede door die toen al aanwezige knoop in mijn maag kreeg ik ze maar moeilijk weg.

Later die dag, toen Eelco was overleden kwam het verdriet maar toch ook wel een sprankeltje blijdschap waar ik in de ochtend zo naar op zoek was. Blijdschap dat hij zijn rust gevonden had.

Ik herinner me mijn laatste chatgesprek met hem. Dat hij vertelde dat hij niet goed meer sliep maar dat hij dat later wel in zou halen. Mijn antwoord daarop was dat hij het natuurlijk ook stervensdruk had. Dat was zijn humor en die van mij. We hebben er smakelijk om gelachen. Hij vertelde me ook dat hij goed wist bij welke mensen hij ging spoken als hij er niet meer was, en dat ik daar niet bij zat omdat ik een fijn mens was…

Nou Eelco, dat klopt niet helemaal. Je spookt nog regelmatig door mijn hoofd. Ik mis je, je humor, je oprechtheid, de goede gesprekken over het leven en over de dood.

Terwijl hier de regen langs de ramen naar beneden druppelt, druppelen er nu ook tranen op mijn toetsenbord als ik onze allerlaatste woorden teruglees.

Dag Arnie

Dag Eelco.