Hierbij zal ik mezelf even voorstellen. Ik ben Lotte en ben 28 jaar. Ik woon op mezelf in…

Jullie zullen wel gedacht hebben “Wanneer schrijft Lotte een volgende blog?” Het heeft even geduurd omdat ik een enerverende tijd achter de rug heb, maar hier is die dan, een nieuwe blog.

Zoals jullie al eerder hebben kunnen lezen, ben ik van de zomer geopereerd aan een zeer complexe rugaandoening. Even als geheugensteuntje, de diagnoses die de artsen stelde waren: een kyfose (bolle bovenrug), een scoliose (S-bocht ) en een lordose (extreem holle rug).

De artsen adviseerden mij, om een risicovolle en zware rugoperatie te ondergaan Dit omdat anders de situatie alsmaar zou verergeren en mijn organen op ten duur in de verdrukking konden komen.

Op 7 januari was het zover, ik moest de knoop doorhakken en aangeven wat ik wilde. Het was een moeilijke maar noodzakelijke beslissing om de operatie aan te gaan. Uiteindelijk heeft het ruim 6 maanden geduurd, voordat de grote dag plaatsvond. Op 21 juli jongsleden ben ik geopereerd.

Het was een spannend en emotioneel moment, de daad werd bij het woord gevoegd. Ik was even in paniek, maar mijn moeder en de artsen konden mij geruststellen. Ze vertelden precies wat er zou gaan gebeuren en dat ik goed bewaakt zou worden tijdens de operatie door veel verschillende professionals.

De operatie heeft uiteindelijk 8 uur geduurd. Ik voelde me vrij goed door de juiste pijnstilling en de goede zorg van de IC-verpleegkundige. De artsen waren erg tevreden en vertelde dat de operatie na volle tevredenheid was verlopen. Mijn rug was flexibeler dan de artsen hadden verwacht, hierdoor was mijn rug goed te corrigeren. Ze hebben mijn rug van mijn sleutelbeen tot in mijn bekken vrijwel recht kunnen zetten met behulp van een titaniumframe.

Na twee weken ging het helaas mis, mijn angst was uitgekomen, ondanks de inspanningen van de artsen en mijzelf had ik toch een ontsteking. Ze hebben mij meteen geopereerd om de wond schoon te spoelen. Uit de onderzoeken kwam naar voren dat ik drie verschillende en heftige bacteriën had. Dit betekende een lange en intensieve behandeling met antibiotica. De artsen wilde geen enkel risico nemen en kozen er daarom voor om mij maar liefst drie maanden intraveneus te behandelen met diverse antibiotica.

Door deze tegenslag heb ik uiteindelijk 10,5 weken in de Sint Maartenskliniek moeten verblijven. Dit was niet altijd even makkelijk, maar gelukkig deed ik leuke contacten op met medepatiënten en was het personeel heel vriendelijk en begripvol. Ook mijn behandelt arts heeft mij tijdens deze periode gesteund. Hij was betrokken bij de gehele behandeling en was zeer begaan met de situatie. Hij bezocht mij regelmatig en bood een luisterend oor. Dit voelde heel prettig.

Op dit moment ben ik zowel van de antibiotica als van de pijnstilling af. Ondanks de tegenvallers en moeilijke momenten, ben ik heel blij dat ik deze stap heb gezet. Ik zit nu recht en zitten kost veel minder energie. Maar het allerbelangrijkste is nog, dat ik meer zelfvertrouwen heb gekregen en weer als volwaardig mens wordt gezien.