Prematuur geboren in 1993 onder nogal speciale omstandigheden. ~ Kwam in een gezin terecht waar nogal veel gebeurde.…

02Ik leef nog hoor!!

Hier ben ik dan weer; het duurde even maar als je dit leest is er weer een blog geschreven door mijn eigen toetsenbord.
Dat het stil was van mijn kant is jullie vast niet ontgaan, en eigenlijk wil ik deze cirkel graag gaan doorbreken. Vandaar dat ik toch maar weer eens voor mijn laptop ben gekropen en heb ingelogd om mijn verhaal te kunnen typen.

Maar wat moet ik dan typen?

Mijn handen liggen na het typen van de bovenste alinea rusteloos op het toetsenbord, want wat moet ik eigenlijk typen. Er is veel gebeurd sinds mijn laatste blog die in juni online kwam.  Nou is dit natuurlijk logische, want elk leven gaat door. Stil staan gaat niet, de dagen verstrijken toch wel. Maar schrijven over wat ik mee heb gemaakt, of wat er gebeurde, kon ik niet. Het was niet zo heel boeiend, of ik kon simpel weg de juiste woorden niet vinden.

Toch is er iets wat ik kwijt wil;

De titel van dit bericht zegt het misschien zelf al. Ik heb “hulp” nodig. Eerst schaamde ik me ervoor, waardoor ik mezelf groot hield voor de buitenwereld. Want ja, als je psychische hulp zoekt ben je toch gewoon gek?! Want zo oordeelt de buitenwereld toch? En dat is juist het geen wat ik zo lastig vind, want ik wil niet dat mensen mij gek vinden. En zo sluimerde het verder, tot het moment dat ik me ervan bewust van werd dat ik weer stik onzeker was. Ik eigenlijk ongeveer geen keuzes meer durfde te maken, en ik het idee heb dat ik alles  fout doe. (Nu weet ik ergens diep van binnen ook wel dat ik niet onzeker hoef te zijn, en dat je het niet voor iedereen goed kan doen; maar toch..) Na lang wikken en wegen, wist ik dat ik op dit moment beter kon toegeven dat ik hulp nodig heb.

Huisarts

Dus toen ik 3 weken geleden naar de huisarts moest (voor eigenlijk iets wat hier totaal los van staat) besloot ik om ook te vragen of het mogelijk was om een afspraak te maken bij de praktijkondersteuner.  En zo werd er een afspraak gemaakt bij de praktijkondersteuner, iets wat ik heel erg spannend vind. Vragenlijsten kreeg ik mee naar huis die ik moest invullen, een klus die stiekem toch lastiger was. Plots drong het tot me door,  ik heb als KOPP kind echt veel meegemaakt. En erger nog, ik ben in een soort “overleef” stand terecht gekomen, waardoor ik niet stil stond bij het geen wat ik meegemaakt heb. Door de vragenlijsten kwam ik er achter dat het logies is dat ik niet alles in mijn eentje kan, en dat het goed is dat ik hier hulp bij vraag. Hoe dit traject eruit moet gaan zien, of welke vorm het gaat krijgen weet ik niet. Het moet namelijk nog opgestart worden. Maar ergens ben ik wel blij dat ik deze stap heb gezet.

Opluchting

Zo, dat is eruit. Nu ik dit gezegd heb, lijkt het alsof er 25 kilo van mijn schouders is afgevallen. Ik wist niet dat iets delen zoveel kon doen met jezelf.

Voor nu is dit alles wat ik op dit moment met jullie wilde delen; tot mijn volgende blog!
Liefs Sharon

0