Prematuur geboren in 1993 onder nogal speciale omstandigheden. ~ Kwam in een gezin terecht waar nogal veel gebeurde.…

In mijn vorige blog vroeg ik jullie om hulp zodat ik het bloggen weer op kon pakken. Wat al snel duidelijk werd, was dat jullie vooral benieuwd zijn hoe het met mij is. Ik zal in deze blog dan ook proberen te vertellen hoe het nu werkelijk met mij gaat. Let op, dit gaat een super lange blog worden. Dus pak alvast een kop thee of koffie en een stuk chocolade, dan ben je in ieder geval klaar om deze blog te gaan lezen…

 

Even terug naar 2016

Ik weet niet of jullie het je nog kunnen herinnneren? Maar in augustus 2016 kwam ik op een moment dat ik zeker wist dat ik het niet meer alleen kon, en ik besloot hulp te gaan zoeken. Hopend dat ik snel hulp zou krijgen, had ik toen nog geen idee dat ik te maken zou krijgen met veel wachtlijsten. Wachtlijsten, en wachtlijsten ik werd er helemaal gek van.. Zo erg dat ik zelf in een staat kwam van “over” leven en ergens ook het vertouwen in de hulpverlening begon te verliezen.

Eindelijk hulpverlening?

Nadat ik in december 2016 eindelijk kon starten met EMDR was ik dan ook erg opgelucht dat er iets zou kunnen veranderen. Ik zou behandeld worden door een hulpverlener en er zou licht komen aan het einde van de tunnel. Echter was niets minder waar… Ik zou namelijk maar 11 behandelingen mogen krijgen, en daarna zou mijn traject aflopen. (Note: dit wist ik zelf niet van te voren…) Dus nadat ik 7 behandelingen had gehad, werd mij dit verteld. Helemaal in paniek, omdat ik wist dat ik nog (lang) niet klaar ben met mijn behandeling, wist ik niet meer wat te doen.

Een nieuwe verwijzing?

Na dit besproken te hebben met mijn therapeute, vertelde ze mij dat ik een nieuwe verwijzing (met nieuwe diagnose, anders vergoede de zorgverzekeraar het niet) nodig had voor haar (bij de basis GGz). Na het nieuws dat ik een nieuwe verwijzing nodig had, maakte ik een afspraak bij de huisarts. Daar werd al snel duidelijk dat zowel ik en de huisarts er niet achter stonden om gelijk een nieuwe verwijzing uit te schrijven met een nieuwe diagnose (die ik eigenlijk niet heb). Daarbij vroegen we ons ook af of we dan over een aantal weken weer met hetzelfde probleem zaten. En zo werd e r besloten om naar een behandeltraject te gaan in de gespecialiseerde GGz. (Note: deze verwijzing kreeg ik maart 2017)

Wachtlijsten

Nadat ik binnen twee dagen te horen had gekregen dat mijn verwijzing binnen was gekomen, kwam ik (weer) op de wachtlijst terecht omdat ik moest wachten op mijn intake. Dat wachtlijsten lang kunnen duren wist ik inmiddels al. Maar nooit had ik gedacht dat ik maanden zou moeten wachten. Maanden van onzekerheid, maanden waarin ik mezelf een beetje kwijt raakte. Ik was letterlijk aan het overleven. En ervoer om de gekste dingen angst en paniek. Zo durfde ik bijvoorbeeld niet naar de tandarts te bellen of heb ik moeite met boodschappen doen omdat ik bang ben dat ze onwijs kwaad worden of iets dergelijks.

Ziekenhuis

In juni 2017 belande ik met nierstenen in het ziekenhuis. Nierstenen zijn geen pretje, en nadat ik al meerdere dagen in het ziekenhuis lag werd al snel duidelijk dat ik anders reageer als “normale” mensen. Ik was angstig om de kleinste dingen, ik durfde de zusters niet te bellen, en ’s nachts kon ik niet slapen met de deur open. Na heel veel moed verzameld te hebben  was het tijd om de verpleging te vertellen over mijn jeugd. Nadat ik dit gedaan had, werd er besloten dat er ook een psychiatrische verpleegkundige kwam om mij te helpen. Met vraagtekens en misschien een beetje argwaan vertelde ik mijn verhaal. Ik vertelde haar dat ik nog steeds op de wachtlijst stond voor mijn intake. Iets waar ze zichtbaar van schrok. Ze besloot me te gaan helpen, en nam contact op met de gespecialiseerde GGz.

Wachten… Wachten en nog eens wachten!

De volgende dag kwam de verpleegkundige al terug. Met een verslagen gezicht vertelde ze me dat ze helaas niks voor me kon doen. Ik stond nu eenmaal op de wachtlijst, en die was lang. Ook vertelde ze me dat er door bezuinigingen personeel was weggegaan, wat het probleem niet makkelijker maakte. Ik kon niets anders als wachten, iets wat insloeg als een bom. Het enige wat ik kon doen was zelf bellen met de vraag wanneer mijn intake zou zijn.

Intake

Na vaak de moed bij elkaar te hebben geraapt, en heel veel telefoontjes kreeg ik het voor elkaar om mijn intake geplant te krijgen. Zo kon ik dan ook eind augustus naar mijn intake bij de gespecialiseerde GGz. Het gesprek zelf verliep zoals mijn voorgaande intake gesprekken. Al vroeg ik me op den duur wel af wat ik er überhaupt deed. Ik bedoel, alles wat ze vroegen stond al in mijn verwijzing. Na de intake kwamen ze dan ook tot de conclusie dat ik EMDR nodig had (voor mijn PTSS). Ikzelf had dit al verwacht. Helaas werd mij na mijn intake verteld dat er ook een wachtlijst was voor je kon beginnen met de EMDR therapie. Waarna ik op de volgende wachtlijst werd geplaatst.

Operaties

Doordat ik nog steeds last had van mijn nierstenen (later blijkt dat ik hier mijn hele leven last van blijf houden), werd er besloten om de nierstenen operatief te verwijderen. Zodat ik voor nu minder last zou hebben van de nierkolieken. Helaas gingen niet alle operaties zoals gepland, en ben ik meerdere keren geopereerd. Iets wat ik toch ook wel als vervelend en zelfs traumatische heb ervaren. Zeker omdat ik ook een aantal vervelende complicaties heb gehad.

Starten met de behandeling?

Mijn wachten werd beloond. Halverwege november 2017 kreeg ik te horen dat ik kon starten met mijn EMDR therapie. Zo kon ik dan ook eind november bij mijn behandelaar terecht. Opgelucht dat nu eindelijk mijn behandeling zou starten ging ik de behandelkamer binnen. Voor me zag ik een jonge vrouw, van ongeveer mijn leeftijd. En niet veel later werd het me duidelijk dat dit een stagiaire was. Ik heb op zich niets tegen stagiaires, maar ergens ben ik wel op zoek naar professionele hulp. In het eerste kennismakingsgesprek werden me al snel dingen verteld waar ik mijn vraagtekens bij had. Zo was ze nog bezig met haar EMDR cursus, en liep haar stageperiode af in december. Mijn vraag of zij mijn vaste behandelaar zou worden, hoefde ik al niet meer te stellen. Waarna ik verslagen in de stoel zat, met de vraag: HOE KAN HET ZO SLECHT GEREGELD ZIJN IN NEDERLAND? stellend in mijn hoofd.

Klacht indienen?

Wat er verder nog uit ons “kennismakingsgesprek” kwam? De stagiaire besloot om mijn casus nog een keer in het team te overleggen, en mij een week later op te bellen met de informatie die uit dat gesprek kwam. Zo kreeg ik een week later dan ook een telefoontje waarin ik te horen kreeg dat ik terug op de wachtlijst werd gezet. Boos, gefrustreerd, verdrietig en verslagen nam ik deze woorden in mij op. Dit kon toch niet waar zijn? Helaas wist ik, dat ik het toch echt gehoord had.. Wel adviseerde de stagiaire me, dat ik een klacht kon indienen want dat zou mij misschien verder helpen??

Zorgverzekering inschakelen!

Ten einde raad kwam ik thuis, niet wetende wat ik nu nog kon doen. Later nadat ik tegen mijn vriend mijn verhaal had gedaan over hoe het gesprek was gegaan, besloot ik de zorgverzekering te bellen. Ook daar vertelde ik wat er allemaal gebeurd was, en het zorgteam zou voor mij op onderzoek uitgaan. Binnen twee dagen belde mijn zorgverzekering mij terug, met de mededeling dat ik bij een andere instelling (ook gespecialiseerde GGz) sneller een behandeling kon krijgen. Wel had ik een nieuwe verwijzing nodig. Zo maakte ik dan ook een nieuwe afspraak bij de huisarts, waar ik al snel weer buiten stond met de verwijzing in mijn handen.

Opnieuw aanmelden

Ook nu kreeg ik na twee dagen een bericht dat mijn verwijzing binnen was gekomen. Alleen kon er nu gelijk een intake ingepland worden. En zo had ik binnen één week mijn intake gepland staan bij de “nieuwe” gespecialiseerde GGz-instelling. Ook hier werd al snel duidelijk  dat ik PTSS had, en hiervoor EMDR zou krijgen om minder last te hebben van mijn verleden. Overigens werd er ook rekening gehouden met mijn wantrouwen in de hulpverlening, en het feit dat ik een vaste behandelaar nodig heb. Voor mij leek alles te mooi om waar te zijn, zeker toen ze vertelde dat ik binnen twee weken kon beginnen met mijn behandeling. Dat kon toch niet? Dan zou ik het nieuwe jaar (2018) kunnen starten met mijn behandeling! Het was immers al eind december.

Start behandeling

Hoewel het eerst te mooi leek om waar te zijn, was niets minder waar. Ik kon ECHT halverwege januari starten met mijn EMDR behandeling. Iets wat ik na zo een lange tijd wachten als onmogelijk had gevonden, was waar geworden. Zou dit dan eindelijk de juiste hulp zijn? Zou ik nu echt mijn behandeling krijgen die ik nodig heb? Helaas kan ik op deze vragen geen antwoord geven. Al ben ik natuurlijk wel al blij dat ik nu eindelijk mijn EMDR behandeling krijg. (Hoewel het wel anders is als mijn EMDR behandelingen binnen de Basis GGz, en ik er veel heftiger op reageer.)

Hoe gaat het dan nu?

Nu lijkt het natuurlijk dat doordat ik nu mijn EMDR behandeling krijg, dat het beter gaat met mij. Echter is niets minder waar. De EMDR behandeling valt me enorm zwaar, en ik merk dat het eigenlijk slechter met me gaat als voor de behandeling. (Mijn therapeute vindt wel dat ik goed op de EMDR behandeling reageer.) Maar hier vertel ik jullie meer over in mijn volgende blog. Deze blog is namelijk al veel te lang geworden! En ik kan het jullie niet aan doen om nog een langer verhaal te moeten lezen.

Tot mijn volgende blog! Liefs Sharon