Ik ben Xamantha, inmiddels 39 en ik woon met partner en 3 katten in een klein Betuws gehucht.…

4 uur ’s nachts: Net op Twitter:

Vanmorgen stond ik fris en fruitig op. Of nou ja, te onrustig om in bed te blijven liggen. Prima: koffie maken en pc aan. Schrijven. Het is tenslotte mijn bijna jaarlijkse schrijfmaand. Een beetje afwijkend van mijn normale routine was wel dat ik met meerdere stukken tegelijk bezig was. Hier een zinnetje erbij, daar een woordje eraf, tussendoor even checken hoeveel woorden het al zijn. Maar hey, het werkte. Ik typte flink door en was geïnspireerd, de teksten waren niet slecht.

’s Middags kwam er Heel Leuke Post. Een project waar ik hard aan had gewerkt had ik nu in mijn handen en ik was ontzettend blij en trots. Zeg ik verder niets over, het is een kadootje.

Even enthousiasme delen via appjes. Leuk leuk, maar ik zag zelf wel dat ik ratelde en de ander overspoelde. Goed, kan gebeuren.

Lyrisch was ik ook over het avondeten. Steeds benoemen hoe lekker het was.
We keken tv en ik kon het nauwelijks volgen, of het boeide me niet. Ik praatte overal dwars doorheen en wierp allerlei balletjes op. Over Zeer Belangrijke Zaken, zoals hoe ik vond dat onze nieuwjaarskaarten eruit moesten gaan zien.

Lief merkte op dat ik in een paar uur tijd meer had gepraat dan in de afgelopen dagen bij elkaar. Gaf ik hem gelijk in, merkte het zelf ook.

Rond 22u ging ik naar ons zwervertje in de schuur. En daar werd ik kalm, of in elk geval iets minder hyper. Een warm lijfje op mijn schoot dat baat heeft bij een rustige energie, dat maakt mij mindful. Lijfje aaien, handen telkens op een ander deel van dat lijfje leggen totdat dat deel warm was geworden. Ze spinde, vond het fijn. Ik ook.

Daarna niet de rust in m’n kont om rustig op de bank te haken of tv te kijken.
Schrijven, ik ga schrijven! Niet dus, er kwam geen letter op papier.
En toen, eindelijk, een computerspel gaan spelen met fijne muziek op de koptelefoon. De tijd vloog.

Maar eenmaal in bed nam de onrust weer toe. Lezen in bed is mijn grootste hobby, maar het lukte niet. Afleiding op social media zoeken (I know, fout!). Bovenstaande tweets vlogen de digitale snelweg op. De drang die ik in de eerste benoemde was geen overdrijving. Ik wilde verdoving, rust. En dat is wat zelfbeschadiging me altijd geeft.
Maar ik ben al heel lang ‘clean’. Niet bijgehouden hoe lang, dat werkt averechts bij mij, maar laten we zeggen dat alle littekens ‘rustig’ zijn. Wit geworden. En dat wil ik zo houden.

M’n lief gewekt, verteld wat er scheelde. Ik kon zelf de remedie aandragen: gewoon dat spelletje weer gaan doen, hardcore afleiding zoeken.
Maar eerst die tweets weghalen. De wereld mag best weten hoe ik me voel, maar dit was too much.

En nu zit ik toch even te schrijven, ik denk omdat ik even wil ontladen en om wat grip te krijgen.

In mijn vorige twee blogs ging het over m’n benzo-afbouwtraject. En wat er nu gebeurt kan ik plaatsen: ontremming. Zou bijvoorbeeld liefst direct heel veel spullen willen gaan kopen en allerlei projecten opstarten. Gelukkig kan dat eerste niet, geld is op. En dat tweede: ik heb een paar trefwoorden opgeschreven en dwing mezelf er op dit moment toe om het te laten voor wat het is.

Nog wel een twijfel: hypomane en ontremde episodes ken ik wel uit periodes eerder in mijn leven. Hoop zó dat deze bijna-ontsporing met de pillen te maken heeft en niet met de extreme impulsiviteit die ik ‘vroeger’ had. Laat dit alsjeblieft wegtrekken.

Genoeg geschreven, de planten en zombies wachten op me. Ik zit het uit, deze nacht. Als ik me morgen nog zo voel ga ik hulp vragen. En dan zie ik vanzelf wel of ik spijt krijg van dit blog. Denk ik niet.