Hierbij zal ik mezelf even voorstellen. Ik ben Lotte en ben 28 jaar. Ik woon op mezelf in…

Naast het leren van de benodigde theorie en het opdoen van ervaring in de praktijk, is er wat mij betreft nog een essentieel onderdeel waar aandacht voor moet zijn binnen de mensgerichte opleidingen en beroepen, namelijk het inzetten van ervaringsdeskundigen.

(Toekomstige) professionals krijgen tijdens de opleiding handvaten over hoe ze om moeten gaan met diverse doelgroepen en de daarbij behorende problematiek, maar wat dit in de praktijk inhoudt voor zowel de hulpverleners als de cliënt(en)[1] in kwestie wordt vaak onvoldoende belicht.

Ik weet als geen ander hoe belangrijk ervaringsdeskundigen zijn binnen de hulpverleningssector. Mensen denken vaak een vrij goed beeld te hebben van wat het leven met een beperking/stoornis inhoudt, maar uit ervaring weet ik dat dit vaak geen volledig en reëel beeld is.

Om cliënten een deskundige een adequate hulpverlening aan te kunnen bieden, is het van essentieel belang om over een juist en reëel beeld te beschikken. Pas dan kan je de cliënt beter begrijpen en naar tevredenheid echt iets voor de persoon betekenen.

Het lijkt mij daarom zeer verstandig en zinvol, om binnen de mensgerichte opleidingen en beroepen aandacht te besteden aan dit onderwerp (als dat nog niet gebeurt) en ervaringsdeskundigen in te zetten. Dit om (toekomstige) hulpverleners en andere professionals binnen de zorg, een kijkje te geven in het leven van iemand die met een beperking of stoornis moet leven. Op deze manier horen ze de echte verhalen van de mensen zelf. Daarnaast worden eventuele vooroordelen en stigma’s (hopelijk) weggenomen.

Zelf heb ik ook weleens een gastles verzorgd en het geeft mij een tevreden gevoel als ik de toehoorders een stukje extra kennis kan meegeven wat een boek niet kan beschrijven Ieder mens is immers uniek en beleefd de situatie op zijn eigen manier! Dit is iets wat mensen zich moeten (blijven) beseffen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[1] Lees ook patiënten