Hierbij zal ik mezelf even voorstellen. Ik ben Lotte en ben 28 jaar. Ik woon op mezelf in…

Keuzes maken is niet mijn sterkste kant, vooral als het gaat om belangrijke keuzes bijvoorbeeld ten aanzien van mijn studie! Toch is dit soms nodig en kan je deze keuzes niet ontwijken. Momenteel ben ik halverwege mijn tweede jaar binnen Sociale studies. Dit betekent dat ik keuzes moet gaan maken wat betreft mijn minor en jaarstage. Dit zijn uiteraard belangrijke keuzes, omdat ze voor een belangrijk deel mijn afstudeerrichting bepalen en daarmee mijn toekomst.

Dat ik binnen de medische tak wil werken is voor mij al langer duidelijk. Dit omdat mijn interesse hier ligt en ik op deze manier ondanks mijn beperkingen toch binnen de medisch sector kan werken. Daarnaast kan ik dan naast mijn professie ook mijn eigen ervaringen inzetten en ze gebruiken als een kracht!  Medisch maatschappelijk werker, dat wordt het dus!

Ik hoor u denken: “keuzestress, waarom? Je bent toch al zeker van je zaak”. Toch ligt het niet zo gemakkelijk! Ik moest opzoek naar een bijpassende minor. Mijn eigen hogeschool heeft maar een beperkt aantal minoren en binnen dit aanbod is er geen minor die past binnen mijn toekomstbeeld. Ik moest verder zoeken, gelukkig vond ik al snel een minor die mijn interesse wekte namelijk: Beroepsmatig omgaan met rouw- en verliessituaties. Dit omdat mensen die een beroep doen op een medisch maatschappelijk werker vaak te maken hebben met rouw en verlies. Denk aan ouders die een kind verliezen, mensen die keuzes moeten maken binnen een behandeltraject of die moeten leven met (nieuwe) beperkingen op fysiek en/of psychisch vlak.

Er was/is alleen een obstakel, de betreffende minor wordt alleen aangeboden in Utrecht. Dit betekent ruim een uur reistijd buiten de spits, maar in mijn geval dus langer omdat ik midden in de spits moet reizen. Daarnaast bleek bij navraag dat de minor maar een maal per jaar wordt aangeboden. Dit houdt in dat ik te maken krijg met een reguliere studiebelasting. Aangezien ik door mijn beperkingen een beperkte belastbaarheid heb, vraag ik mezelf af of ik dit fysiek gezien vol ga houden.

Dit gegeven maakte dat ik in een tweestrijd terecht kwam. In mijn hoofd wist ik precies wat ik wilde, namelijk die minor volgen, maar de twijfel over of ik het lichamelijk ga redden zorgde voor een lastige situatie. Vragen zoals: “Is dit wel slim?” en “Vraag ik niet te veel van mezelf?” speelde door mijn hoofd. Ik heb veel mensen om advies gevraagd, maar niemand kan in de toekomst kijken en mijn lichaam lezen, dus wordt advies geven ingewikkeld.

Na lang wikken en wegen heb ik de knoop doorgehakt, ik volg mijn hart en kies voor de minor Beroepsmatig omgaan met rouw- en verliessituaties. Ik kan wel voor de veilige weg kiezen en daarmee deze twijfels en obstakels uit de weg gaan, maar dan is de kans groot dat ik spijt krijg en dat wil ik zeker niet! Dit is de minor die past bij mijn toekomstbeeld en mijn passie, dus ga ik de uitdaging aan! Ik wil in ieder geval tegen mezelf kunnen zeggen: “Je bent de uitdaging aangegaan en hebt het geprobeerd”. Dat is mijn mentaliteit!

In september hoop ik in Utrecht te starten, eerst moet ik mij in april inschrijven en toestemming vragen aan de Examencommissie, maar dat komt vast goed. Ik houd jullie op de hoogte!