Ik ben Xamantha, inmiddels 39 en ik woon met partner en 3 katten in een klein Betuws gehucht.…

knuffels

Knuffels, ze zijn er altijd geweest in mijn leven. Vertrouwde kleine vriendjes om mee te spelen, om van te houden, om houvast bij te vinden. De foto hierboven is uit mijn Monchichi-tijdperk, de aapjes die je misschien nog wel kent uit de jaren ’80. Elke avond wenste ik ze welterusten en sloot ik ze allemaal in mijn armen om samen met ze in slaap te vallen. Allemaal behalve eentje: dat was een opa-aapje met een pijp. Die was niet zo van het knuffelen.

Mijn tante schreef in mijn poesiealbum een versje waarvan ik me nog 1 regel herinner: “voor knuffels groot en klein / moet je bij Marijke zijn”. (inderdaad, Xamantha is een alias)
Ik heb zelfs ooit een asiel opgezet voor zielige knuffels, eigenlijk met het doel een nieuw huisje voor ze te zoeken, maar ze bleven allemaal bij mij wonen. Een knuffel-hoarder was ik. Ben ik. Nog steeds. Als er in een winkel knuffels zijn dan ga ik ze altijd even begroeten. Mijn partner kijkt er allang niet meer van op.

Je vraagt je misschien af waarom ik hier een blog over schrijf?
Omdat knuffels ook in mijn volwassen leven een belangrijke rol hebben, vooral ’s nachts als er dromen en demonen op de loer liggen. Slapen is voor mij niet vanzelfsprekend en het helpt een klein beetje om dan iets zachts in mijn armen te hebben. Nou is mijn partner ook heel zacht door zijn lange haar, maar hij beweegt teveel. En onze katten zijn er ook niet van gediend om een hele nacht in liefdevolle wurggreep gehouden te worden.

Ik wil je voorstellen aan de knuffels die op dit moment een rol spelen in mijn helingsproces.
knufgoliath

Dit is Goliath. Ik kreeg hem op mijn 17e (of 16e?) verjaardag van mijn toenmalige vriend. Hij draagt een herinnering aan een brief van die vriend. Ik had hem met pijn en moeite in een brief verteld over mijn misbruikverleden en de nachtmerries die ik had. Tekening erbij van een slapend meisje met grote zwarte vogels cirkelend boven haar hoofd.
Hij schreef me terug dat hij de ziel van een kat had en me altijd zou beschermen tegen de vogels.
Goliath verhuisde mee naar elk tijdelijk adres waar ik daarna verbleef en was mijn constante factor in de jaren van gillende gekte, crisisopnames, huiselijk geweld en heel veel onveiligheid. Wat niemand ooit opgemerkt heeft is dat hij in zijn buik een geheime bergplaats voor scheermesjes, hechtpleisters en pillen had – mijn andere houvast. Nu zit er een krachtsteen in zijn buik, een carneool.

knufdemon

Dit monstertje heeft geen naam, maar des te meer betekenis: hij staat symbool voor de demonen waar ik tegen vecht. Hij zit in mijn tas als ik een EMDR-sessie heb. Zijn aaibare verschijning (hij is echt superzacht) herinnert me eraan dat de monsters lang niet zo eng zijn als ik vaak denk. Misschien is dat ook wel mijn doel, dat de demonen krimpen tot herinneringen die me niet meer de stuipen op het lijf jagen.
Hij heeft trouwens een broertje dat groen en vrolijk is. Die woont bij een dierbare vriend.

knufdraakDit draakje heet gewoon Draakje. Ik heb hem gekocht na een bezoek aan de angsttandarts (daarover spoedig ook een blogpost) en ook hij is een tasbewoner, speciaal voor die heftige dagen dat ik een buitenstaander moet toelaten in de kwetsbaarheid van mijn mond. Op alle andere dagen staat hij, net als het monstertje, dicht bij mijn ‘altaartje’ in de huiskamer. Om kracht op te doen.
Zijn blik is nu nog heel triest, maar zijn camouflagevacht verraadt zijn vechtlust. Eens gaat hij zijn vleugels uitslaan en misschien zit er dan ook een ooglidcorrectie voor hem in…

 

knufpeter
Dit vosje heb ik gisteren gekocht toen ik op weg was naar een gesprek met de GGZ-arts. Pas toen hij in m’n tas zat kwam de associatie met dhr de Vos in me op, de arts die het gezicht is geworden van vele jaren waardeloze ‘zorg’ in de instelling waar ik eindelijk bij weg ben. Riep een gevoel van triomf op, want ook al gaat het momenteel bepaald niet goed met me – ik heb nu wél betrokken en betrouwbare hulpverleners om me heen. En met dat gevoel vind ik het prima om deze vos Peter te noemen.
Peter heeft een kruikje in zijn buik, met kersenpitten en lavendel. Het leek me troostend en kalmerend, misschien zelfs slaapbevorderend. Vannacht sliep hij in mijn armen. Ik sliep niet, maar vond het wel een heerlijk gevoel om zo’n warm diertje tegen mijn borst te voelen.
En daar kwam het meisje van de eerste foto weer bij naar boven: ik vond het zielig voor mijn vaste slaapmaatje. Past prima hoor, twee knuffels in bed. Partner past er nog net bij 😉