Geboren 10-04-1997. Vanaf mijn 2de levensjaar zijn er al hulpverleners in mijn leven en vanaf mijn 6de tot…

Als kopp kind zijnde krijg je geen handboek hoe je met je ouders om moet gaan. Alles leer je door vallen en op te staan. De ene dag heeft mijn moeder een goede dag de andere dag niet. Afhankelijk van haar bui weet ik wat ik wel en niet kan vragen.Als kind is dit een hele opgave het kost veel energie en ik cijferde mezelf altijd weg omdat ik bang was dat we anders ruzie kregen. Mijn moeder had vaak huilbuien dan hoefde ik niet in haar buurt te komen want dan was ze niet te genieten. Ook al had ik iets belangrijks te vertellen ik deed het niet. De problemen net mijn moeder hebben mij wel voor een deel gevormd waardoor ik nu nog steeds moet leren eerst aan mezelf te denken en dan pas aan een ander.

Met mijn vader is het heel anders gegaan door zijn psychiaterische problemen heeft hij nooit echt geleerd wat houden van is en hoe je een relatie opbouwd. Mijn vader ziet zijn eigen aandeel nooit, het is altijd de ander die fout is. Het was dan voor mij ook ontzettend moeilijk omdat ik zelf al problemen heb met hechting was dit extra moeilijk. Volgens hem loog ik altijd en hij sprak de waarheid. Met dit heb probleem heb ik moeten leren leven

Het allermoeilijkste aan kopp kind zijn is wel dat je niet boos kan worden op je ouders omdat zij niks aan hun gedrag kunnen doen. Dus ik heb moeten leren om te accepteren en dat is een levenslang proces waarin je geen handboek krijgt maar alles zelf uitprobeert en dat gaat met vallen en opstaan