Ik ben Xamantha, inmiddels 39 en ik woon met partner en 3 katten in een klein Betuws gehucht.…

AnkhGeheimen vanuit het duister in het licht gezet.
Doodsangst en levenspijn gecomprimeerd tot vijf pagina’s woorden op papier.
Door wie, hoe oud, hoe vaak nog op je netvlies? Wat is verloren, nog bevroren, en waar is al iets geheeld?
De hemel huilt woeste druppels tegen mijn raam en alles trilt. Mijn ogen, mijn handen, wat hebben ze gezien en wat moesten ze doen? Mijn voeten zijn moe van platgetreden paden die meestal leidden naar een blinde muur. Reinheid, regelmaat, maar geen seconde rust. De dwang van een keurslijf: normaliseer en zoek structuur.
Ik ben bang, doodsbang voor elke seconde van toen, want de geesten die ik aanroep zijn de delen Dood in mij.
Kom uit je schaduw, toon me je gezicht en laat mij de sleutel zijn. De boeien geopend, raas dwars door me heen en steek over naar het licht.
Zo moe, zo bang, zo bloot en alles voelt onmogelijk. De tijd zal het leren, maar het besef daalt al in: ik kan niet meer terug en heb ook niets te verliezen. Wat ik overleefd heb zal mij niet doden.
Ik draag het duister maar ik draag ook ook het licht.