“Wat doe jij nou eigenlijk de hele dag?” Dat is een vraag die ik veel hoor van mensen…

Dingen veranderen… dat is zo en dat blijft zo. En ik merk dat ik me erger aan de manier waarop we reageren op veranderingen. We proberen vast te houden aan wat we kennen, raken star en rigide, en zelfs onbeschoft. Waarom eigenlijk? Is hetgeen wat we kennen dan zo goed of mag het ook anders?

Ik denk bij mezelf, “kunnen we niet gewoon toegeven dat we eng vinden om te veranderen?”

Ik wel, ik geef het toe, het hoge woord is eruit, ik ben bang voor sommige veranderingen. De zenuwen gieren soms door mijn lijf, want hoe moet dat nou toch allemaal. Ik probeer scenario’s te bedenken, antwoorden te zoeken, doe aannames, alles om mezelf wat schijnzekerheid te geven.

Ik zou graag de avonturier zijn, degene die de verandering blanco ondergaat, de persoon die geen last ervaart van veranderingen. Maar nee…die persoon ben ik niet.

Maar nieuwsgierig als ik ben treed ik met knikkende knieën het nieuwe tegemoet, stel mijn vragen, deel mijn angsten en ervaar dat het allemaal wel mee valt.

 

Zonde van al mijn denkwerk zeg.