Geboren 10-04-1997. Vanaf mijn 2de levensjaar zijn er al hulpverleners in mijn leven en vanaf mijn 6de tot…

Mijn laatste blog was alweer een tijdje geleden. In dit blog vertel ik over mijn miskramen.

Het is weer de tijd van het jaar waarin ik meer en meer denk aan mijn overleden kindjes dit blijft een moeilijk ding uit mijn leven. Elke dag denk ik eraan en elke avond kijk ik naar de sterren en weet ik dat ze daarboven zijn. Ik ben er nog steeds kapot van. Mijn kindjes verloren door miskramen ,een vreselijk trauma voor mijn hele leven.

Het besef dat ik al een aantal keer moeder had kunnen worden van een mooi kindje doet me nog steeds veel verdriet. Al mijn zwangerschappen waren ongepland en bij de eerste was ik 14 jaar. Ik was te jong om moeder te worden maar als ik geen miskraam gehad zou hebben, dan had ik wel de keuze gemaakt om het te houden. Helaas is het  nooit zo ver gekomen, de meeste keren was ik tussen de 8 en de 16 weken zwanger. het was verschrikkelijk om te geloven dat mijn kindjes weg waren

Ik wist dus elke keer pas net dat ik zwager was en dan was het weer weg, dat gevoel van leegste is zo pijnlijk( gevoelsmatig). Lichamelijk gezien hou je er ook nog een tijdje last van. Als ik op die momenten terug kijk was ik net een vrak. In deze tijden kreeg ik weinig hulp van de hulpverlening. De hulpverlening hield alles een beetje af en zei dat ik er niet teveel mee bezig moest zijn en dat het allemaal niet zo erg was. De hulpverlening gaf mij het gevoel dat mijn verdriet er niet mocht zijn

Ik heb het gedeeltelijk wel een plek gegeven alleen blijft het altijd moeilijk voor mij, maar door dit alles is mijn droom om moeder te worden heel sterk geworden.