Hoi Ik ben Mathilde, 29 jaar. Ik woon sinds 2013 in Tilburg bij De Oosterpoort, een woonvoorziening voor…

Het duurde even voordat ik mijn eerste blog ging schrijven. Er is nog zoveel wat ik met jullie wil delen dat ik niet goed wist waar ik moet beginnen. Ik wil beginnen met de weg naar de diagnoses.

Terug naar de zomer van 2007, 20 jaar. Mijn eerste Hbo-opleiding, de PABO, was ik net gestopt en ik zou na de zomer beginnen aan de studie Social Work. Ik en mijn familie lagen op het strand in Italië. In een tijdschrift las ik een test voor; ‘Wat voor werknemer ben jij?’. Mijn vader zei, uit frustratie, dat ik die test niet hoefde te doen, ik was te lui voor een baantje, ik werkte toch niet. Huilend ben ik van het strand gerend en later heb ik aan mijn moeder verteld dat ik niet zo wilde zijn.

Hoe wilde ik niet zijn? Ik had altijd al moeite om mee te kunnen met leeftijdsgenoten. Voornamelijk op sociaal emotioneel vlak bleef ik achter. Ik begon hier steeds meer last van te krijgen. Mijn zussen hadden op hun 16e een baantje, dit was ook de planning voor mij maar het lukte me niet, ik vond het doodeng en ik was al doodop van school. In het weekend ging ik wel uit, dronk dan teveel, dan voelde ik even niks, dat maakte de realiteit daarna des te harder. Aan schoolwerk kwam ik niet toe, ik kreeg het allemaal niet gepland, ’s nachts lag ik wakker om te bedenken hoe ik nu weer onder alle verantwoordelijkheden uit kon komen, schoolwerk, een baantje vinden ..pfff..

Wat mijn vader ook probeerde, hij kreeg mij niet aan een baantje. Met als gevolg dat ik als lui werd bestempeld, ik werd niet begrepen en ik neem dat niet kwalijk, ik begreep mezelf destijds ook niet.

Met mama ging ik naar Tilburg Mentaal. Ik ging er naïef naar toe met als doel dat zij mij gingen helpen om een baantje te vinden. Nu, 9 jaar later weet ik wel beter! Na gesprekken en de tests op de computer kwam de diagnose; ADD en een gegeneraliseerde angststoornis. Bij ADD had ik meteen herkenning, alles wat ik er over las sloot volledig bij me aan. Daarom had ik moeite bij mijn verhaal te blijven, daarom kreeg ik dingen niet gepland, daarom was het zo’n warboel in mijn hoofd. Met de gegeneraliseerde angststoornis had ik meer moeite. Ik snapte op zich wel waarom ik deze diagnose kreeg, ik vond dingen ook wel eng maar het dekte niet alles waar ik last van had. Toen ook de medicatie niet aansloeg was ik er klaar mee. Wat betreft de medicatie, dat is een verhaal apart en daar zal ik in een andere blog over vertellen.

In 2010 was het autismeweek toen ik meerdere documentaires op tv keek. Ik zag mezelf! Dit ging over mij!! Ik ben meteen naar mijn psychiater teruggegaan, zij heeft nieuwe onderzoeken gestart en na een tijdje kreeg ik de uitslag. Ik had een vorm van autisme, ik werd doorgestuurd naar het Leo Kannerhuis en werd verder onderzocht. Met mijn ouders erbij kreeg ik de uiteindelijke diagnose. ADD en PDD-NOS. Inmiddels heet dit Autisme Spectrum Stoornis ofwel ASS.

ADD en ASS dus. Wat hebben die diagnoses mij nou opgeleverd, zijn ze echt belangrijk of is het maar een vervelend label? De diagnoses hebben mij begrip opgeleverd van mijn familie en omgeving, alle puzzelstukjes vielen op hun plek. We zijn heel open en ik blijf aan mezelf werken en dat werkt perfect! Bij instanties heb ik mede door mijn diagnoses recht op hulp en deze heb ik ook echt nodig. Verder ben ik ook mezelf beter gaan begrijpen. De diagnoses heb ik geaccepteerd, de gevolgen blijven iedere dag een strijd..