Ik ben Xamantha, inmiddels 39 en ik woon met partner en 3 katten in een klein Betuws gehucht.…

Een maand of 10 geleden vroeg ik een gesprek aan bij de ggz-arts. Ik wilde samen met haar eens kijken naar mijn neerslachtige stemming en of er wat chemische ondersteuning kon komen.

In het kort: ze constateerde een depressie en na overleg en overwegen begon ik met nortrilen, een tricyclisch antidepressivum. Na een week of 3 zakte ik finaal door het laagje ijs dat over mijn depressie heen lag. Ik keek het monster recht in z’n bek. Vanaf daar zou het beter moeten gaan, maar dat deed het niet.
Ik stapte over naar amitriptyline. De zon begon voorzichtig weer te schijnen en mijn suïcidaliteit verminderde sterk. Na 20 jaar SSRI’s (moderne antidepressiva) en twijfels of het nou wel of niet iets deed weet ik eindelijk hoe het voelt als een antidepressivum echt werkt. Ik had weer vaste grond onder m’n voeten en kon daardoor met vertrouwen verder met m’n therapie.

Een paar maanden geleden merkte ik op dat mijn stemming weer slechter werd. Wist ook wel waarom: veel op m’n bordje gekregen, zoals EMDR en behandelingen bij de angsttandarts. Toen ik merkte dat er weer suïcidale gedachten op kwamen zetten trok ik aan de bel bij de arts. Er werd bloed afgenomen en daarin was te zien dat de spiegel van dit middel vrij laag was. Ik koos voor verhoging.
Dat deden we met een andere vorm van dit medicijn, die gedurende de dag steeds een beetje vrijgeeft. Een retard-middel dus (lees jij dat woord ook altijd op z’n Engels? 😉 ). Man, wat viel dat slecht! Hevige hartkloppingen, trillen, veel angst en verwarring. Ik mocht het afbouwen en intussen de gewone versie weer opbouwen. In die korte periode maakte ik kennis met hypomanie. Had altijd gedacht dat dat wel fijn zou zijn. Nou nee.

Enfin, ik neem alweer een paar weken de verhoogde dosering en merk nauwelijks verschil. De arts vroeg me in het vorige gesprek na te denken of ik er lithium bij wilde gaan gebruiken, een lage dosering om de ami te versterken.
Nagedacht, overwogen, gesproken met mensen die lithium gebruikt hebben en natuurlijk heel veel opgezocht. Ik ga het niet doen. Naast de impact die het kan hebben op mijn fysiek functioneren (denk aan een schildklier die slechter gaat werken, waar dan ook weer pillen voor nodig zijn), denk ik dat juist de minder schadelijke bijwerkingen mijn kwaliteit van leven aantasten. Moeite met concentreren: dat ken ik heel goed en houdt voor mij in dat mijn grootste passies, lezen & schrijven, haast niet lukken. Het speelt ook een rol in de helderheid van geest. Ik mag dan wel vanalles mankeren op psychisch vlak en me in gesprekken moeilijk uiten, maar m’n grijze massa doet het doorgaans goed en daar ben ik zuinig op.
Nog een bijwerking: trillen, veel trillen en soms ook blijvend zolang je die pillen slikt. En ook daarvan weet ik hoe het voelt en hoe het me beperkt. Ik werk graag met mijn handen en wil dingen als tekenen en fotografie weer oppakken.
Een laaste argument, dat niet bepalend is maar wel heel vervelend: vaak bloed moeten laten prikken. Bij een te lage dosering doet het middel niets en bij een te hoge wordt het schadelijk. Die marge is heel smal. Heb geen moeite met bloedafnames maar wel met de wachtkamer van de huisarts en de discipline om dat met grote regelmaat te doen. Loop ik bij de behandeling van mijn diabetes ook elke keer tegenaan.

Ik merk dat ik op een punt van afwegen ben gekomen. Hoeveel bijwerkingen vind ik acceptabel en weegt het mogelijk positieve effect daar tegenop? En hoeveel somberheid kan ik blijven verdragen? Zijn er andere manieren om minder somber te worden? Ik heb nu een tijdje dit chemische pad gelopen, meerdere paden tegelijk gaat me moeilijk af. En ik loop nu tegen de grenzen op.
Als ik naar binnen kijk zie ik somberheid en een passieve doodswens. Als er een vliegtuig op me neer zou storten zou dat okay zijn. Moet het wel onbemand zijn, redelijk onmogelijk. Een grote drone dan maar. En als ik ernstig ziek zou worden zou ik daar op dit moment niet voor behandeld willen worden. Dat bedoel ik met passief. Want echt suïcidaal ben ik niet. ‘Denken aan’ verschilt wezenlijk van plannen maken en voorbereidingen treffen.

Ik begin binnenkort aan een andere vorm van traumabehandeling en wil de ondersteunende gesprekken met mijn therapeute weer oppakken. En ik denk dat ik de keuze al heb gemaakt om al mijn aandacht daarop te richten. Multidisciplinair behandeld worden (inzet van verschillende methodes tegelijk, zoals pillen+praten+traumabehandeling) vind ik echt heel lastig, maar dat is wel wat vaak het beste werkt. Laat het dan op het vlak van pillen maar rustig worden, dat scheelt al 1 factor.

En ja, ik weet dat er andere vormen van therapie zijn die me zouden kunnen helpen. Die houd ik in m’n achterhoofd omdat ze niet voorhanden zijn in de tweedelijnsinstelling waar ik nu ‘loop’. Het voelt onveilig en ook nog te vroeg om elders extra behandeling te gaan zoeken. Voorlopig ligt hier mijn pad.