Hallo allemaal,Ik zal mijzelf voorstellen mijn naam is Charissa Fens, ik ben 20 jaar en ik woon in…

Toen Nancy mijn leven binnen kwam nam ik mij voor dat ze nooit meer weg hoefde. Alleen is alles zoveel anders gelopen dan dat het had moeten lopen. Dat Nancy na amper 2 jaar als geleidehond te hebben gewerkt al afgekeurd zou worden daar heb ik nooit rekening mee gehouden.

Om maar meteen duidelijk te zijn sinds 22 November woont Nancy niet langer bij mij.
Toen in juni duidelijk werd dat ze niet langer instaat was als geleidehond te functioneren. Besloten wij dat Nancy bij mij zou blijven tot er een nieuwe geleidehond zou zijn. Vervolgens zou ze verhuizen naar mijn ouders en daar hopelijk heel oud gaan worden.

Maar toen Nancy eenmaal niet meer werkte betekende dat dat ze vaker alleen was. Ook al was dit nooit langer dan 4 uur omdat ik tussen door langs huis ging om haar uit te laten. Toch werd al snel duidelijk dat dit niet goed ging. Ik werd volledig genegeerd het duidelijk dat ze dat niet accepteerde. Als ze thuis bij mijn ouders was dan bleef ze wachten bij de deur piepend tot ik terug kwam. Hoe sterk onze band ook is ik besefte maar al te goed dat, dit geen fijn leven voor haar kon zijn. Ze verdient zoveel beter dan op mij wachten.

Twee jaar heeft ze alles voor mij gedaan haar nu bij mij willen houden zou alleen maar zijn omdat ik haar niet los zou kunnen laten. Daarom heb ik een hele moeilijke beslissing genomen om voor nancy een gouden mandje te zoeken. Een plaats waar ze mij los moet laten verder kan met haar leven en weer een blije hond zal worden.

Het viel in eerste instantie niet mee een fijne plek te vinden. Nancy is geen gezonde hond er komen veel kosten bij kijken en daarnaast is ze beperkt in de hoeveelheid beweging die je met haar kunt ondernemen. Dat moeten mensen maar net zien zitten een ding was voor mij zeker Nancy zou pas weg gaan als er een gouden mandje zou zijn tot die tijd bleef ze bij mij.

Toen ging het opeens heel erg snel, via desudo de school die nancy opgeleid heeft kreeg ik de vraag of dat er een oproep voor nancy op facebook geplaatst mocht worden. Ik besloot dat dit mocht de oproep werd heel vaak gedeeld en er komen veel reacties binnen. Na het screenen van deze reacties bleven er twee gezinnen over ik kreeg de gegevens van deze gezinnen en mocht contact opnemen. Beide hele lieve mensen  maar voor mij sprong er een gezin boven uit we spraken af dat ze langs zouden komen om kennis te maken.

20 november kwamen ze langs alles is doorgesproken voor mij was het duidelijk dat Nancy haar gouden mandje bij deze mensen zal komen te staan. Aan mij werd de keuze gelaten wanneer ze zou gaan verhuizen ik wist dat hoe langer ik zou wachten hoe moeilijker het afscheid zou gaan worden. Daarom besloten we er zaterdag nog een hele fijne dag van te maken en dat ze zondag zou gaan verhuizen.

Zaterdag hebben we alle dingen gedaan die nancy leuk vindt naar de plekken geweest waar we de afgelopen twee jaar samen fijne wandelingen gemaakt hebben. Hersenwerkspelletjes gedaan en nog heel veel geknuffeld. Zondagmorgen zijn we nog een laatste afscheidswandeling gaan maken in het natuurgebied waar we heel wat uren doorgebracht hebben. Nog mooie foto’s van haar gemaakt en toen was het tijd haar echt los te laten.

Toen was het zo ver dat Nancy opgehaald werd de eerste berichten zijn goed het gaat goed met haar. Ondertussen zijn we drie weken verder en wat mis ik haar. Geen hond om uit te laten, geen blije hond als je ´s morgens uit bed komt geen hond als ik thuis kom school. Wel de leegte die ze achterlaat.

Dag lieve nancy ik mis je maar ik weet dat dit de enigste juiste keuze voor jou is geweest. Ik moest je loslaten zodat jij verder kon gaan.

tumblr_inline_nzeqtfZXdf1s1hbfw_540