Hierbij zal ik mezelf even voorstellen. Ik ben Lotte en ben 28 jaar. Ik woon op mezelf in…

Zoals je wellicht al weet heb ik twee weken geleden een klein ongelukje gehad. Ik was onderweg naar de kapper en was zo op het verkeer aan het letten dat ik pardoes tegen een lantarenpaal aanreed.  Toen dat gebeurde had ik meteen in de gaten dat het niet goed zat, ik had een intense pijn in mijn onderbeen. Na contact gehad te hebben met de huisarts in overleg besloten om röntgenfoto’s te laten maken in het ziekenhuis. Dit was maar goed ook, want de arts kwam met het nieuws dat ik maar liefst drie botten heb gebroken in mijn onderbeen. Dit resulteerde in zes weken gips, waarvan ik er nu twee op heb zitten.

Toen ik thuiskwam probeerde ik de situatie te analyseren om voor mezelf helder te krijgen wat er was gebeurd. Het gekke is dat ik dit niet meer precies weet. Zoals ik al zei was ik op het verkeer aan het letten en opeens was daar de botsing met de lantarenpaal.  Achteraf gezien voel ik mij een echte onhandige en slechte bestuurder. “Hoe kon ik dit doen?” Deze gedachten werd even later bevestigd op Facebook, waar ik door een vriendin het certificaat voor brokkenpiloot kreeg uitgereikt. Gelukkig kon ik er toen hartelijk om lachen.

Eerlijk gezegd is het heftiger dan ik had verwacht. Uiteraard veroorzaken de breuken pijn en is een been in het gips niet prettig, maar de eerste twee weken waren echt afzien. Ik had er niet bij stil gestaan dat mijn spieren zouden protesteren en extra spasmen zouden veroorzaken. Dit betekent meer pijn en door de pijn weer meer weerstand vanuit mijn spieren. Je komt als het ware in een vicieuze cirkel terecht waar je niet uit kunt komen. De pijn werd alleen maar erger en was met alleen morfine moeilijk onder controle te krijgen. In overleg met de spoedeisende hulp arts en de neuroloog ben ik gestart met een spierverslapper. Gelukkig doet het medicijn zijn werk en zijn mijn spieren een stuk rustiger. Nu kan ik weer lachen en heb ik steeds minder medicijnen nodig en is de pijn een stuk minder.

Ik heb al veel meegemaakt in mijn leven en heb al meerdere malen in het gips gezeten na operaties, maar dit had ik nog nooit gehad. De arts zei: “Nu kan je deze ook op je lijst noteren.” En zo is het maar net! Ondanks dat het vervelend is, probeer ik ook hier iets positiefs uit te halen. In het vervolg zal ik extra goed opletten en niet meer de confrontatie aangaan met een lantarenpaal, want ik heb ondervonden dat je het niet wint.

 

1+