“Wat doe jij nou eigenlijk de hele dag?” Dat is een vraag die ik veel hoor van mensen…

“Autisme is niet te genezen, onbegrip gelukkig wel.” Dat is het thema van de autismeweek 2015.

Door dit thema dacht ik eens terug aan situaties waarin ikonbegrip had. En met onbegrip bedoel ik nu even de negatieve zin van het woord. Mijn visie klopt, en de jouwe niet en ik luister ook niet meer. Zoiets.

Mijn onbegrip heeft (hoe actueel) te maken met carnaval. Ik kan bijna geen situaties bedenken die prikkelrijker zijn dan carnaval. Dronken mensen, vreemde communicatie met dronken mensen, dresscode, drukte, muziek, nog meer dronken mensen. En toch zijn er cliënten die carnavallen.

Ik dacht bij mezelf; Hoe is het mogelijk!!! In het dagelijks leven zijn prikkels al snel teveel waardoor er taken stagneren zoals school gaan, huishoudelijke taken etc. Hoe kun je dan wel gaan carnavallen? Dat is toch tegenstrijdig.

Tegenwoordig weet ik dat ik een paar denkfoutjes heb gemaakt, maar daar was wel een specialisatie opleiding in autisme voor nodig.

Wat voor denkfouten…. De belangrijkste is misschien dat ik was vergeten te vragen aan een cliënt om eens te vertellen hoe het werkt in zijn hoofd, omdat ik het niet begrijp en ik het wel graag wil begrijpen.

Een tweede denkfout? Mijn hoofd werkt anders, ik kan onmogelijk precies begrijpen hoe het werkt in andermans hoofd, dat hoeft ook niet. Maar ik kan wel begrip hebben. Omdat ik het niet begrijp, kan ik het nog wel als waarheid aannemen.

En ten derde? Inmiddels heb ik wat kennis om te weten dat een overprikkeling/ stimulering zoals luide muziek, erg prettig kan zijn. Muziek kan alle andere prikkels overstemmen en een moment uitschakelen, wat juist ontspannend kan zijn. Dit is een enkele hypothese natuurlijk, wat niet voor iedereen geldt.

Overprikkeling of niet, ik ga me in het feestgedruis storten en tijdens de autismeweek het onbegrip genezen!!